RSS

Laos – Vietnam

02 aug
Een vrije dag staat gelijk aan uitslapen en dat doen we dan ook. In tegenstelling tot andere jaren lukt het ook en om 10uur zijn we eindelijk uit ons bed. We pakken de rugzak in en gaan nog even het dorpje in om iets te eten. Om half een gaan we naar het vliegveld voor de vlucht naar Hanoi. Gelukkig hebben we al gegeten want het restaurant op de luchthaven heeft nog slechts 3 broodjes. Om in te checken is het niet geheel duidelijk in welke rij we moeten gaan staan, en het halve vliegveld is al ingecheckt tegen dat het aan onze beurt is. Er is nog een probleem met jonie haar paspoort, maar dat geraakt opgelost en zo kunnen we de grens oversteken naar Vietnam.
Na een vlucht van 50 minuten komen we aan in onze nieuwe land. Op de luchthaven staat Too ons al op te wachten. Nog even langs de bancontact en we zijn weer miljonair voor een paar weken. Zo rustig en zo gemoedelijk het in Laos was, zo druk en lawaaierig is het hier. Toerteren al volonte, chaos alom op de weg. Rond half 5 komen we eindelijk aan in ons hotel. Proper en zker zijn 3 sterren waard. We lopen nog even het straatje uit om iets te gaan drinken en dan is het tijd om te gaan avondeten. De gids kent een restaurant waar we buffet kunnen eten, dus gaan we daar maar naartoe. Het blijkt niet echt een cosy restaurantje te zijn, maar eerder een mega restaurant ala de makro, maar dan nog 10 keer groter. Zeer veel lawaai en  niks terug te vinden van wat je wilt eten. Moe maar voldaan gaan we terug naar het hotel. Dagboek bijwerken en dan bed in. Morgen een vrije dag en dan de nachttrein op.
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 2 augustus 2010 in 2010 - Laos - Cambodja - Vietnam

 

Laos (2)

29 jul
De wekker loopt af om 5.20u. Ja, het is vakantie, maar dit mag je niet missen. De monniken komen op hun bedelronde voorbij. De mensen zitten dan langs het straat en elke monnik krijgt een handje vol rijst in hun mandje gedropt. Eigenlijk zijn we een beetje laat en zien enkel nog de laatste passeren voor het hotel. Vermits we toch wakker zijn lopen we verder het dorp in en komen zo toevallig op het ochtendmarktje terecht. Een zeer leuk marktje met verse vis, levende kikkers en wormen en veel kleuren!! Na een rondje lopen we terug naar het hotel voor het ontbijt. Wanneer de anderen  naar het museum gaan nemen we nog een douche en lopen daarna naar de afgesproken plaats. Van aan de pier vertrekt de boot naar de Pac Ou grotten. We varen een uurtje denk ik voordat we de eerste stop doen. Hier wordt papier op traditionele wijze gemaakt en ook doeken geweven op de oude manier. Hier doen we dan ook maar wat inkopen 🙂 Dan verder naar de Pac Ou grotten. Dit zijn 2 grotten waar er een groot aantal Boeddha beelden zijn achtergelaten. De eerste grot ligt vlak aan de aanlegplaats. De anderen moeten we een behoorlijk aantal trappen beklimmen voordat we er geraken. Er wordt hier aan de conditie gewerkt!!! Het zweet loopt wel van aan mijn oren tot aan mijn tenen. Het is er ook donker en veel kan je dus niet zien. Dan steken we de rivier over om te gaan lunchen. Lekkere noodles!! Dan beginnen we aan de terugvaart. Onderweg, vlak voor we de 2de stop doen, begint het te regenen. Er wordt overlegd en we besluiten toch uit te stappen in het dorpje waar ze de plaatselijke whisky brouzen. Veel meer is er niet te zien en we zitten dus snel terug in de boot. Het regenen is al gestopt. Op weg naar het hotel dan maar terug langs het marktje. Eten en slapen. De volgende dag is een vrije dag. Tis te zeggen het is een beetje een reisdag. We slapen uit tot 10uur. Pakken dan op ons gemak in en gaan een lasagne eten bij de zwitsere bakker. Om 12uur verzamelen we aan het hotel en rijden we naar de luchthaven. Hier gaan we aan boord van een Fokker 70 om naar Hanoi te vliegen. Na een vlucht van nog geen uur komen we aan in Vietnam. Geen kipjes meer, maar dong nu. Onze gids haalt ons op en brengt ons naar het hotel. Het is hier al even warm als in Laos.
De kamer is meer dan groot genoeg. Er is zelfs de mogelijkheid om een bubbelbad te nemen. We lopen even een blokje rond en dan is het al tijd voor de afspraak met de groep. Even wat informatie over de komende dagen en het eten. We rijden met een busje naar een restuarant waar we buffet kunnen eten. EEn mooie lokatie waar we binnen komen, maar al snel blijkt dat het eigenlijk een soort makro restuarant is, maar dan zeker 10 keer groter. Een lawaai van jewelste, en niet echt een duidelijk overzicht wat er te eten valt. Maar we eten ons buikje rond en kunnen dan terug naar het hotel. Morgen een vrije dag en dan reizen we verder met de nachttrein. Altijd een ervaring op zich.
Tot de volgende!!! 
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 29 juli 2010 in 2010 - Laos - Cambodja - Vietnam

 

Laos (1)

29 jul
We zijn dus eindelijk toegekomen in Laos. De kamers worden uitgedeeld en ze hebben de jonkies op het 4de verdiep gezet. Dat wil zeggen dat we behoorlijk aan de conditie mogen werken. We droppen de bagage, en gaan op zoek naar wat fris drinken en een internetcafe. We laten het thuisfront weten dat we goed zijn aangekomen. Ik krijg ook direct minder goed nieuws via mail. Wanneer iedereen op de hoogte is, keren we terug naar het hotel voor een korte verfrisbeurt. We merken al snel dat er mieren op de kamer zitten. En niet een aantal, maar er vertrekt echt een kolonne van boven in de hoek van de kamer over het hoofdeinde van het ene bed, over het nachtkastje naar het hoofdeinde van het andere bed. Het is toch de afgesproken tijd, dus we brengen even Bob op de hoogte. Er komt direct een ventje kijken en krijgen een andere kamer. Gelukkig is alles nog niet uitgepakt en zijn we dus snel verhuisd. In groep lopen we dan naar het nachtmarktje toe om dan zo door te lopen naar het restaurant aan de Mekong rivier. Links en rechts is hier duidelijk niet zo goed ingeburgerd, dus we lopen een heel blokje om om dan eindelijk aan het restaurant te komen. Vermits er niemand ervaring heeft met het eten, worden er een aantal schotels besteld waar iederen dan kan van nemen. Veel naar mijn goesting zit er niet tussen en ben eigenlijk ook te moe om te eten. Nadien lopen we terug naar het hotel om dan vast te stellen dat de halve kamer onder water ligt van de airco. Dus terug naar beneden en weer een nieuwe kamer. Deze zullen we ook houden voor de komende 3 dagen.
Het is ondertussen 12uur gepasseerd. De volgende dag is het de eerste excursie. Om 8uur aan het ontbijt en dan opweg naar de eerste stop. Dit is een dorpje van de plattelandsmensen. We lopen door het dorpje, maar het enige wat iedereen ziet denk ik zijn de vele kindjes die hun armbanjes willen verkopen. "only 5000" op een toon dat je niet wil weten. De meesten laten hun al volledig gaan en de eerste soeveniers zijn een feit. Ook de eerste foto’s.
De violgende stop is een dorpje van de mensen die in de bergen wonen. Je merkt het verschil in huizen. Er is ook tempel, maar daar kunnen we niet in. Van hieruit rijden we door naar het hoogtepunt van de dag : de Khuang Si watervallen. We zetten de bus op de parking en moeten dan nog een behoorlijk stukje klimmen om de waterval te zien. Het is een mooie waterval, maar we hebben er zeker al mooiere gezien. We lopen daar even rond. Gaan nog een stukje verder naar omhoog, maar op sandalen en slippers is het toch redeljk gevaarlijk om verder te gaan. Dus keren we terug, en lopen verder naar beneden naar het zwemstuk. In het eerste stuk hangt een touw voor de tarzans onder ons. Enkel liesbet durft het aan om zo het water in te slingeren. In het tweede szemstuk doe ik wel mijn bikini aan om een plansje te nemen. Voor ik het goed en wel besef lig ik in het water en ben ik mijn ring kwijt. Met uit te glijden is hij ook van mijn vinger gegleden. Het is een ondergrond van steentjes dus ik geef het al op. Tot liesbet hem toch nog kan opvissen. Thanks!!!!!! De frisse duik doet deugd, want het is hier toch ontzettend warm. Wanneer we terug in het hotel zijn, lopen we nog naar het marktje en doen we verder de inkopen die we gisteren gezien hadden. We eten naast het hotel en na het eten doen we nog een poging om op het marktje te geraken. Maar we zijn nog niet goed vertrokken of het begint te gieten. We lopen nog door maar met dit weer is het afbreken al begonnen. Dus al verzopen eenden terug naar het hotel.
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 29 juli 2010 in 2010 - Laos - Cambodja - Vietnam

 

We zijn er!

27 jul
Vorige zaterdag was het dan zover. Het vertrek is aangebroken. Mijn rugzak was ingepakt rond een uur of 10. Nog even wat internetten en dan het bedje in. De wekker loopt af om 5uur, maar ik heb toch bijna elk uur van de nacht gezien. Om 6.15u staat de taxi voor de deur en zetten we koers naar Schiphol. Er is weining verkeer en we staan rond 8.30uur in vertrekhal 3. De check in van Malaysia Airlines is al open dus gaan we proberen om toch nog 2 stoelen naast elkaar vast te krijgen. We hebben online ingecheckt, maar hadden een stoel op rij 35 en op rij 47. Wanneer we staan te wachten worden 3 stoere grote binken geholpen aan een plaats aan de nooduitgang. Als wij 10 min later vragen achter 2 stoelen naast elkaar, kan dat niet meer geregelgd worden. Dat moeten we op het vliegtuig doen. We gaan dan maar door de douane naar de gate. Ze hebben ondertussen leuke stoeltjes met een tafel, dus dan eten we maar ons ontbijt. Rond 11.30u kunnen we boarden.we slagen er niet in om stoelen naast elkaar te regelen, maar we zitten toch al op dezelfde rij. We vertrekken voor een vlucht van 11.40u naar Kuala Lumpur. We krijgen vrij snel te eten. Ik neem dan mijn slaappilletje in en geef van de rest van de vlucht bijna geen krimp meer. Dat beetje slaap in halen kan geen kwaad denk ik dan.
Rond 6.30u plaatselijke tijd, dwz 12.30u in de nacht belgsiche tijd landen we in kuala lumpur. Een heel moderne luchthaven. Hier moeten we ons een kleine 2 uur bezig houden. Wanneer we boarden komen we de eerste 2 mensen van de groep tegen. Rond 9uur vliegen we dan van Kuala Lumpur naar Bangkok. Een vlucht van een kleine 2 uurtjes. We komen toe in bangkok en moeten door de douane en onze bagage oppikken. Vandaar uit moeten we opnieuw inchecken voor een binnenlandse vlucht naar Chiang Mai. We zijn er ondertussen achter gekomen dat we nog 2 vluchten moeten doen. We maken de verkeerde keuze aan de check in balie. De traagste van de hoop en het duurt een eeuwigheid voor dat we verder kunnen.Dan heeft ze nog het lef om te zeggen dat we ons moeten haasten omdat we zo laat zijn ingecheckt. We kunnen ook geen eten meer krijgen op het vliegtuig wegens onze vermeende laatheid. Wanneer we door de scanner willen gaan, merken we dat we maar een departure card meer hebben, ipv 2. Dus lopen terug naar de balie. Oh ja, oeps!! Ondertussen zijn we 10 ,im voor vertrek. Dus snel door de scanner en dan lopen naar de gate. Voor een keer liggen die wel mijlen uit elkaar. Helemaal dood en helemaal bezweet komen we toe. Nog op tijd.
Het vliegtuig wordt iedere keer weer kleiner. Na een uur en een kwart staan we in Chiang Mai. Vandaar moeten we nu nog verder naar Luang Prabang. We hebben ondertussen ook zo goed als heel de groep gevonden en de reisbegeleider Bob. Met alweer een kleiner vliegtuigje vliegen we op een uur naar Laos. Eindelijk de eindbestemming. Na 30uur komen we eindelijk aan in ons hotel.
De tijd is op nu. Wordt vervolgd!!
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 27 juli 2010 in 2010 - Laos - Cambodja - Vietnam

 

Een nieuw jaar, een nieuwe reis

13 jul
Vandaag is het 13 juli. Binnen een week en half zijn we alweer weg voor wat een alweer spectulaire reis moet worden.Dit jaar trekken we naar Laos, Vietnam en Cambodja. Voor het eerst sinds 2005 zijn we weer een maandje weg.
De voorbereiding kan stillekes aan beginnen, en met die voorbereidingen komt ook de stress al wat dichter bij de maag geslopen. Ik moet nog werken tot de dag dat we vertrekken, maar dat zijn we ook gewoon. Bij terugkomst heb ik nog het weekend om te bekomen, dus dat kunnen we dan wel aan.
Sinds India en Nepal zijn we niet meer in Azië geweest. Ben dus echt benieuwd wat dit gaat geven. De ene zegt dat het het mooiste is wat hij al gezien heeft. Iemand anders zegt dan weer dat het de evenknieën zijn van India en dat het echt niet de moeite is. Ik zal eind augustus weten te zeggen wat het geworden is.
Ik ga proberen tijdens de vakantie de blog verder aan te vullen zodat jullie een beetje mijn avonturen kunnen volgen. Jullie zijn natuurlijk ook uitgenodigd om reacties achter te laten, zodat ik iets van het thuisfront weet natuurlijk.
Voila, alweer iets geschrapt van het TO DO lijstje.
Tot binnenkort!!
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 13 juli 2010 in 2010 - Laos - Cambodja - Vietnam

 

.

26 sep
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 26 september 2009 in 2009 - Ecuador - Galagaposeilanden

 

Het zit er op :-(

26 sep
Om half 6 loopt de wekker af. We moeten voor onze laatste dag ook nog vroeg opstaan. Vladimir pikt ons om 6uur op om naar de luchthaven te gaan. Er is een tijd van komen en gaan, en de tijd van gaan is nu gekomen. Annette mag niet mee binnen tot aan de check in. En dus is daar het afscheid al. Is altijd het minst leuke moment van de reis.
Je moet hier een heel stappenplan afwerken. Eerst de bagage inchecken. Ik stop mijn trekkersrugzak bij in mijn flightbag. En zo kom ik aan een gewicht van 21.5kg. Gelukkig nog net onder het maximum. En geloof het of niet, maar we hebben van de eerste keer 2 plaatsen naast elkaar. Enkel het gangpad zit er tussen. Maar goed, dat overleven we wel 🙂 Nadat de bagage ingecheckt is, moeten we de luchthaventaks nog gaan betalen. Alweer aan een ander loket en weer aanschuiven. Het is ondertussen half 8 voorbij. Er is beneden nog een koffietent, dus we kunnen daar nog ontbijten en een koffie drinken. Vervolgens lopen we via de shopping promenade naar de douane. Ik zie nog de typische likeur van ecuador in een beeldje van de evenaar. Maar dat kost 12 dollar. Dat ga ik uitgeven aan rozen. Sorry Stijn!!  Eens door de douane, nog meer winkeltjes. En een beetje verder staat het mevrouwtje met haar rozen waar Annette over verteld had. 25 typische ecuadoriaanse rozen voor 12 dollar. Speciaal ingepakt om mee te nemen in het vliegtuig en ik krijg geen miserie aan de douane in Nederland. Dat kan ik niet laten liggen. Dan is het alweer wachten totdat het tijd is om te boarden. Eerst worden Ewout en Huub nog afgeroepen en weggeleid. Ze worden meegenomen naar buiten en moeten hun koffer aanwijzen. Deze moeten ze openmaken en worden gecontroleerd op drugs. Er worden gewoon mensen uitgeloot, dus geen reden tot paniek. Dan mogen de blauwe streepjes boarden. Dus dat is onze call. Dit was de vakantie, we moeten terug naar huis
 
Het is ondertussen 9uur voorbij en we staan nog steeds aan de grond. Er is blijkbaar een probleempje, maar zou snel opgelost moeten worden. Een tijdje later: er is een technisch probleem en het duurt iets langer om op te lossen. Een uur later dan voorzien vertrekken we richting Bonaire. Daar toegekomen moeten we weer in transit voor net geen uurtje. Dan begint de grote oversteek (8u en 45 min) van de Oceaan naar Amsterdam. Ik hoop te slapen zodat de jetlag niet te groot wordt. Maar dat is slecht gehoopt. Heb 2 films uitgekeken, maar geen uur geslapen. Het is dan ook nog maar 11 uur ’s avonds in Quito als we om 6uur landen in Amsterdam. Voorlopig gaat het goed met de vermoeidheid. Het is een eindje lopen naar de bagageband en de douane. Maar alles verloopt zeer vlot. Tegen dat we aan de bagageband zijn, rollen de eerste valiezen er al af. Iedereen zijn koffer is erbij en is er snel. Dan is het alweer tijd om afscheid te nemen. Ondanks de twijfels van voor de vakantie, is het gezelschap reuze meegevallen en hebben we ons geweldig geamusseerd met elkaar. Alé, dat telt toch voor mij. Ik weet natuurlijk neit wat de rest ervan denkt
 
Rond 7uur zitten we in de auto op weg naar huis. Vermits er onderweg behoorlijk wat werken zijn, rijden we een heel stuk binnendoor. Ik hou me redelijk wakker, maar het laatste uur of zo heb ik toch gemist, want ineens zijn we aan de batterijen in Aarschot. Rond een uur of 10 steek ik de sleutel in de deur van mijn appartement. Nu is het plan om wakker te blijven tot vanavond om dan de nacht te kunnen doorslapen. Het lukt me redelijk: ik pak mijn rugzak uit, kijk mijn mails na, rij achter een broodje en de krant en kijk wat tv. Rond drie uur kan ik me toch niet meer wakker houden en kruip ik in mijn bed tot de dag erna om 7uur de wekker afloopt.
 
Back to reality!!! Back to work!!!!
 
Het was alweer een geweldige, onvergetelijke reis, met heel veel hoogtepunten, zo goed als geen dieptepunten en eentje die weer voor altijd in mijn geheugen zal gegrift staan. Nog alles verwerken in een fotoboek en dan kunnen we weer beginnen uitkijken voor volgend jaar!
 
Adios!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 26 september 2009 in 2009 - Ecuador - Galagaposeilanden

 

Het zit er bijna op :-(

26 sep
Vandaag een vol programma. Om half 9 vertrekken we in Quito voor een 2.5uur durende rit naar Otovalo. Onderweg stoppen we even voor een blik op het meer van Pablo. De eerste echte stop is in de buurt van Otovalo is een muziekfabriekje. Nu ja, fabriekje. Het is een gewoon huis van een muzikale familie. Een beetje een Von Trapp familie. Hier krijgen we uitleg over hoe een panfluit wordt gemaakt en wat de verschillen zijn tussen die van Bolivia, Peru en Ecuador. Ook nog een paar andere traditionele instrumenten worden getoond en bespeeld. Een deel van de familie geeft nog een demonstratie van hun kunnen en de zusjes dansen een traditionele dans. Daarna is er de mogelijkheid om de cd te kopen of instrumenten. We hebben er maar een klein half uur gezeten, maar mijn voeten zijn overbeten door kleine zwarte beestjes. Je ziet ze bijna niet, maar ze beten gigantisch hard en de beten jeuken voor zot.
Vervolgens rijden we door naar het centrum van Otovalo waar morgen de grote markt is.Op het plein is nu al een klein marktje. We hebben hier ook de tijd om te lunchen. We lopen over de markt en kijken onze ogen al uit. De aankopen worden uitgesteld tot morgen. Hopelijk krijgen we daar geen spijt van. Het motto blijft " Als je iets ziet, koop het dan. Je weet nooit of je het nog tegenkomt"  Als lunch lopen we een soort Mac Donalds in voor een hamburger en een hot dog. We rijden meer en meer in de richting van het indianendorp waar we moeten logeren deze avond. We maken eerst nog een wandeling aan de Cotachaxi kratermeer. Is maareen tochtje van een half uur en enkel voor het uitzicht. De laatste stop vóór de indianen is een lederdorpje waar nog naar hartelust geshopt kan worden. Wij zijn snel uitgekeken en eten dan maar een ijsje op het pleintje. Daar staan ook wat stalletjes waar ik een mooie rugzak koop. Want stel dat ik hem morgen niet meer vind op de markt…. Nog even internetten en dan is het tijd voor hetgene waar we heel de vakantie tegenop hebben gekeken. Na onze ervaring in Guatemala, staan we niet echt te springen om de avond en de nacht door te brengen bij een indianenfamilie. Hoe langer het dus allemaal duurt, hoe minder lang we daar moeten blijven. De eersten worden afgezet in een naburig dorpje. Dan is het aan ons. We moeten nog een stukje te voet tot aan het huisje.  Daar toegekomen maken we kennis met de gastvrouw. Zij toont ons het huisje waar we slapen. Gelukkig, er zijn 3 bedden, dus die nare ervaring van 2004 wordt ook niet herhaald.
We worden uitgenodigd om mee te helpen koken. We peulen erwtjes en schillen aardappelen. Dan komen ook de 2 kinderen (12 en 14) thuis en de gastheer. De chocolade die we meegenomen hebben, valt aardig in smaak. Het eten is lekker! Eerst een goedvullende soep en dan kip (uiteraard) met lekkere patatjes. Gevolgd door thee. Het gesprek wordt redelijk op gang gehouden en het is ook redelijk om elkaar te verstaan. Om half negen vraagt de papa of we willen gaan slapen. Professioneel buitenwerken noemen ze dat  Maar we zijn er niet rouwig om. Nog even het dagboek bijschrijven en dan bedje in . Om 21uur liggen we er al weer in. Morgen om 6.30u ontbijt en dan SHOPPEN!!!!
 
We hebben redelijk goed geslapen, maar het is belachelijk vroeg opstaan. Het ontbijt bestaat uit een soort kriekensoep (ziet er toch zo uit) en de gebruikelijke eitjes natuurlijk. We moeten ons haasten want om 7 uur komt de bus ons ophalen. Dat lukt nog net. Wanneer we de anderen hebben opgepikt; rijden we door naar de markt. We worden gedropt aan de beestenmarkt. In vergelijking met Zumbahua loopt hier veel meer volk rond. Vermits de tijd gelimiteerd is, en de lijst van de aankopen niet echt gelimiteerd is, maken we snel een foto van de beestenmarkt en dalen dan af naar de traditionele markt. De eerste stop is natuurlijk de bancontact. Remember het motto. Zou zonde zijn dat je dat niet kan uitvoeren door gebrek aan geld. 🙂 Veel kraampjes zijn nog in opbouw, maar dat belet ons niet al onze eerste aankoop te doen: een gekleurd tafellaken. Hopelijk klopt de maat. Liesbet is een geweldig in het afdingen en dat bespaart ons ettelijke dollars. Die we dan natuurlijk aan iets anders kunnen opdoen  De rugzak zal extra gevuld worden met tafellakens, bandjes, portemonnées, kralen en schilderijen. Om elf uur is het verzamelen en daar blijkt dat we zeker niet de enigen zijn die hun laten gaan hebben. Gelukkig dat je niet veel meer tijd krijgt om over de markt te lopen, of je kocht nog meer en waren nu failliet geweest. Dan rijden we terug naar Quito voor de laatste namiddag.
 
Onderweg stoppen we nog bij een rozenkwekerij. Deze zijn toe op zaterdag om te bezoeken, dus de bedoeling van de stop is niet helemaal duidelijk. Maar Annette komt terug de bus op met 24 echt ecuadoriaanse rozen. Dat is haar afscheidscadeau aan ons. Iedereen is behoorlijk gecharmeerd. Het is bijna twee uur in de namiddag als we in Quito terug zijn. Om zes uur gaan we al eten, dus veel tijd is er niet meer. We droppen alles op de kamer en gaan op zoek naar het laatste cadeau: de sterke drank voor Stijn. Het is zaterdagnamiddag, dus de meeste winkels zijn toe. Gelukkig is er nog een klein winkeltje waar ze sterke drank verkopen. Een local verzekert ons dat we een typische ecuadoriaanse sterke drank kopen. De zon schijnt en dus zoeken we nog een laatste terrasje. Dit vinden we wel in tegenstelling tot de eerste dag in Quito. De zon verdwijnt echter snel, dus keren we terug naar het hotel om te schrijven. Nog rugzak inpakken en douchen. Ik denk dat ik alles ingepakt heb, maar er ontbreekt precies iets. En effectief, wanneer ik onder douche sta, roept liesbet dat ik mijn tafellaken ben vergeten in te pakken. Shit hé!!! Dat wordt de flightbag vullen.
Om iets voor zes verzamelen voor het laatste avondmaal. Sommigen hebben hier heel de vakantie naar uitgekeken, want er wordt cavia geserveerd. We lopen nu langs het plein met alle terrasjes. Dit was dus het plein dat Annette de eerste dag bedoelde en wat we dus 2 keer niet gevonden hebben. Zonde want het ziet er zeer gezellig uit allemaal.
 
Iets later dan voorzien keren we terug naar het hotel waar Nico aan zijn avondprogramma kan starten. Hij heeft heel de vakantie gewerkt aan de kwis die we vanavond gaan spelen. " Hoe goed heb ik opgelet deze vakantie"  Annette is voor een aantal vragen de jury.  Het wordt een zeer leuke avond met veel "ah ja" gevoel. Of ja, dat heb ik wel gehoord, maar weet ik niet meer. De elfjes die we voor één opdracht hebben geschreven, worden overgescheven in een klein boekje dat overhandigd wordt aan Annette als aandenken. De punten worden geteld en de prijzen worden uitgedeeld. Dan houdt NIco nog een afscheidswoordje voor Annette. Een heel aantal ogen hebben het moeilijk om droog te blijven. Ze was een geweldig reisleidster die de reis alweer nog beter maakte, dan het al was. Moe maar tevreden kruipen we rond half 12 in ons bed. We maken ook nog een korte analyse van de reis, en besluiten dat het alweer de moeite was. We hebben alweer een mooie reis gemaakt, zonder ruzie en ons geweldig geamuseerd.
 
1 reactie

Geplaatst door op 26 september 2009 in 2009 - Ecuador - Galagaposeilanden

 

Back to the main land

23 sep
Om 6.30u wordt iedereen op het zonnedek verwacht om te kijken naar de fregatvogels. Ik kom daar nu precies niet direct mijn bed voor uit. Gelukkig maar, want veel is er niet te zien. We zijn te laat. En de fregatvogels met de opgeblazen rode nek kunnen we hier toch niet zien. Die zitten aan een ander eiland.  Om 7 uur gaan we dan maar ontbijten. Tijdens het ontbijt varen we al langs de Kicker Rock. Als iedereen klaar is met het ontbijt, vaart de kapitein nog speciaal een rondje rond de rots voor de foto’s. Nu is het ook niet al te denderend weer. De rots wordt ook wel Sleeping Lion genoemd, maar daar moet je echt super veel fantasie voor hebben om dat erin te zien. Vervolgens is het nog 2 uur varen naar Porto Ayaro.
Voordat we naar het vliegveld worden gebracht, bezoeken we nog het Centre De Interpretacion. Daar wordt de gschiedenis en het ontstaan van de eilanden uitgelegd. Nu ja, het is zelfstudie. Blijkbaar was de fooi toch te weinig om nog uitleg te krijgen. Eigenlijk is het ook een plaats die je zou moeten bezoeken aan het begin van de eilanden. Nu is eigenlijk een beetje laat vind ik. Marjo en ik vinden er niks aan en lopen naar het nabij gelegen strandje. Dat hadden we al gezien als we naar het centre reden. Hier liggen een heel aantal zeeleeuwen te zonnen. De beesten trekken zich niks aan van onze aanwezigheid en je kan dus rustig de foto’s maken die je wil. Een half uurtje later volgt ook de rest van de groep. Heel leuk om daar even te vertoeven. We lopen gewoon tussen de zeeleeuwen en je kan een kleintje horen en zien drinken bij de mama.
De bus wacht ons op in het dorpje, dus we lopen langzaam terug. We hebben nog tijd om iets te drinken en de laatste winkeltjes te bezoeken. Vervolgens rijden we door naar het vliegveld. De bagage werd al afgeleverd en ingecheckt. We krijgen nog ons ticket en dan is het tijd om afscheid te nemen van Walter en van de eilanden. Ook op het vliegveld zijn er nog winkeltjes en wat kan je dan beter doen dan shoppen om de tijd te doden. Ik vind dan toch de tas die ik wou. Er prijkt een mooie blue footed boobie op. Na de nodige securitychecks, is het alweer wachten. Ineens uit eht niets een immens lawaai. Daar is het vliegtuig  De hele luchthaven (lees veredelde barakken) rammelt. We vertrekken met vertraging naar Guyaquil. Geen business class deze keer. Het is ook meer een rammelbak dan een vliegtuig. Mijn ogen blijven niet lang open. Bij de tussenlanding in Gyaquil moeten we alweer in het vliegtuig blijven en wachten. Ook hier lopen we vertraging op. Ongeveer 3 kwartier later dan voorzien landen we in Quito waar Annette ons weer staat op te wachten. Het karretje met de valiezen heeft de muur geraakt en de koffer van Hans en Wil is beschadigd. Annette kan direct aan eht werk. We hebben nu ook een nieuwe bus en ook een nieuwe chauffeur : Vladimir. Hij brengt ons terug naar het hotel van de eerste nacht. Nu hebben we wel een betere kamer dan toen. We zitten niet meer in de kelder
We lopen al door naar het restaurant als Annette, Wim en Huub naar de tandarts gaan. Wim heeft alweer pech, nu met zijn tanden. Huub is tandarts dus die gaat graag mee om te zien hoe het hier aan toe gaat. Wij hebben al gegeten tegen dat zij binnenkomen van de tandarts. Wim is weer helemaal opgelapt voor de laatste dagen. Liesbet en ik rekenen al af en lopen nog achter water. Morgen ontbijt om 7.45u en dan weer een ganse dag op pad. Onze voorlaatste dag
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 september 2009 in 2009 - Ecuador - Galagaposeilanden

 

De Galápagos eilanden (4)

23 sep
Ik heb geslapen als een roos. Kan ook aan de touristil hebben gelegen natuurlijk 🙂 Ik ben een aantal keer half wakker geweest, maar iedere keer snel terug in slaap gevallen. Om 7 uur zitten we alweer aan het ontbijt. Dit is onze laatste volledige dag op de Galápagos eilanden. Spijtig!!
Om 8 uur nemen we de dingy naar het eiland Santa Cruz. Daar staat een bus klaar die ons rond zal voeren naar de hoogtepunten van dit eiland.
De eerste stop is de lava tunnel. Veel meer dan een tunnel is er eigenlijk niet te zien. Het is wel knap dat zo’n fenomeen kan ontstaan door de natuur. Voor het mooie weer moeten we niet op dit eiland zijn. Volgens Annette regent het nooit op de eilanden, maar we worden hier toch wel behoorlijk nat.
De 2de stop van de voormiddag zijn 2 gaten met een redelijk doorsnee. Ik snap de uitleg niet helemaal, maar het is iets met een ingeklapte kamer van een vulkaan of zo. Ik zie er niet meer in dan 2 reusachtige gaten in de grond  De laatste stop van de morgen is een wandeling tussen de wilde reuze schildpadden.
Het zijn echte joekels van beesten. De meesten die er rondlopen zijn mannetjes. Zij zijn te onderscheiden door hun dikkere hoofd en staart, hun minder donker schild en minder rond schild dan de vrouwtjes. Bij elke schildpad kan je blijven foto’s nemen. Het is spijtig dat de zon niet schijnt en dat je regelmatig een drash over uw kop krijgt. Maar ja, je kan niet kiezen hé. Je moet normaal 10 meter afstand houden, maar al snel merk je dat die beesten zich niks aantrekken van al die aandacht rond hun heen. Behalve als je heel dichtbij komt, trekken ze kop en poten in. En dan is er geen schildpad meer te zien. Na een warme koffie rijden we met de bus terug naar de pier en varen we weer naar de boot voor de lunch. Gelukkig hebben de schildpadden het toch nog gemaakt dat het een mooie voormiddag werd. Als we terug op de boot komen, is de jacuzzi eindelijk gevuld. De andere dagen ging het niet omdat we dan bijna niet op de boot waren en wanneer we er wel waren, gingen we varen en dan lukt het niet.
Nu de jacuzzi is gevuld, maar daar is het dan ook mee gezegd. Veel water zit er niet en het water dat er dan in zit is allesbehalve warm. Nu ja, we zijn miscshien gewoon verwend thuis.  Helen en Liesbet laten het niet aan hun hart komen en duiken de jacuzzi in. Ik heb wat meer overtuiging nodig. Maar een jacuzzi aan boord en er dan niet in zitten, zou belachelijk zijn, ni waar!! Dus toch mijn bikini aan en 2 minuten in het lauwe water gaan zitten. Dan snel het zonnetje in voor terug warm te krijgen.
Al snel is het tijd vooor de activiteit in de namiddag: het Darwin Centre. Het valt nog mee. Het is niet echt een museum of zo.Het zijn een aantal stukken waar ze enkele dieren hebben gezet. Zo zien we de landleguanen en een hoop babyschildpadjes. De landleguanen zullen we niet meer in het wild zien. Daarvoor gaan we niet naar de juiste eilanden. De babyschildpadjes behoren weer tot een breading programma. De schildpadjes worden hier opgevangen totdat ze een jaar of 2 zijn en dan worden ze teruggezet in hun natuurlijke omgeving. Ook zien we de zadelschildpadden. Heel raar en vettig gezicht eigenlijk. Hun nek en poten zijn veel langer dan van de schildpaddend die we al gezien hebben. Ook hun vel is helemaal verrimpeld. Ze zien er eigenlijk niet uit de beesten  We nemen ook een kijkje aan het "pavilioen" van Lonesome George. Maar in eerste instantie laat hij zich niet zien. George is de laatste van zijn soort. Ze proberen hem nu te kruisen met een ander soort. Maar de eitjes van vorig jaar hebben niks opgeleverd. Nu zijn er weer een aantal eitjes die uitgebroed worden, maar de vraag blijft of het lukt. Nu George zijn soort zal nooit meer 100% voortgezet worden. Elk jong dat er nu geboren gaat worden is een kruising van 2 soorten. En elke generatie zal minder en minder genen van George hebben.Nadat we helemaal rond zijn geweest, lopen we nog eens terug. En dan kunnen we toch het hoofd van George zien. Zou zonde zijn van op de Galápagos eilanden te zijn geweest zonder George te hebben gezien. Dan zijn we vrij tot 18 uur. We lopen samen met Marjo en Yvonne terug van het Darwin Centre naar het dorpje. Onderweg lopen we het ene winkeltje in en het andere uit. Maar overal verkopen ze hetzelfde, soms aan een gigantische prijs voor eigenlijk 2 keer niks. We zijn nog te vroeg aan de kaai en dus gaan we nog maar iets drinken. Sinds lang een terrasje. Dan keren we terug naar de boot, voor onze laatste avond.
Wanneer we terug op de boot komen, ligt er een verrassing op ons te wachten in de hut. Er liggen 2 enveloppen voor de fooi voor de gids en voor de crew. Dat op zich is normaal. Wat niet echt normaal is, ishet kaartje dat er bij ligt met het richtbedrag. Ik moet toch even gaan zitten
Ze vragen 140-160 dollar per persoon voor de crew en 50-60 dollar voor de gids. Ik weet dat we al veel geld betaald hebben voor de reis en dat zij waarschijnlijk dan denken dat er nog meer geld te rapen valt. Maar dat is er nu toch wel efkes over. Er worden discussiegroepen gevormd. Iedereen is behoorlijk onder de indruk van wat men durft te vragen en niemand is er mee akkoord. We hadden dan ook nog eerst naar de bancontact moeten gaan voor dat we dat kunnen betalen. Uiteindelijk wordt er een lager bedrag afgesproken, maar iedereen is natuurlijk vrij om te geven wat hij wil. Om 18.30u de laatste briefing en de afscheidsdrink met de crew. Nog een laatste avondeten en dan is het tijd om de rugzak in te pakken en te gaan slapen. Morgen weer naar het vaste land voor de laatste dagen van de vakantie.
Spijtig dat de laatste dag net iets minder was.
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 23 september 2009 in 2009 - Ecuador - Galagaposeilanden

 
← Oudere berichten
Nieuwere berichten →