Vanmorgen eindelijk ontbijt met choco 🥰

Voordat we de grens oversteken naar Benin, rijden we even naar the middle of nowhere. Ben heeft rondgebeld en we kunnen ergens een voodoo ceremonie bijwonen. Daar aangekomen blijkt dat we nog wat te vroeg zijn. De mensen zijn nog aan het toekomen. We krijgen even een korte rondleiding in het dorp. Dit is echt Afrika. Lemen hutjes, iedereen samen. Daarna kunnen we toch naar de plaats van het gebeuren. Je hoort het getrommel al van ver.

Eerst worden we op de traditionele wijze ontvangen. Dan kunnen we verder. Blijkbaar had de geest opgeroepen voor een ceremonie. Door het getrommel en te dansen kunnen de mannen en vrouwen in trance geraken. Dan neemt de spirit diegene zijn lichaam over. Dan weten ze zelf niet meer wat ze doen.

Het is redelijk luid voor mijn oren, maar wel leuk om te zien. Alle vrouwen die een voor een komen dansen. Jong en oud, dik en dun. Ook de kleine kindjes hebben duidelijk al ritme in hun lijf. Ik hou me uiteraard meer met de kindjes bezig dan met het gedans.

Tegen dat we doorgaan, begint er een vrouw raar te doen. Blijkbaar is zij in trance. De andere vrouwen moeten voorkomen dat ze valt. Raar gebeuren. 😰 Maar wel leuk dat we dit konden meepikken.

Nu kunnen we richting de grens. Tegen 11 uur zijn we aan de Togolese kant van de grens om uit te checken. Je mag geen foto’s maken bij grensposten. Dat weet elke reiziger en Ben heeft het nog zo gezegd. 2 minuten later wordt Ludo uit de bus gehaald, want hij heeft uiteraard wel een foto gemaakt. Tja, heb ik weinig op te zeggen… Zijn altijd dezelfde…

Het duurt een goeie 3 kwartier voordat we kunnen doorrijden. Deze keer geen half uur door niemandsland om aan de andere grens te komen. Eerst moeten we allemaal bij de douane komen. 2 seconde later moeten we allemaal weer de bus in en 1 voor 1 komen. De eerste neemt meer dan een kwartier in beslag. Als je dat maal 15 doet, staan we hier nog effe. Gelukkig gaat het daarna vlot en zijn we officieel ingecheckt in Benin 😃😎

Geen broodjes vandaag voor lunch, wel croissants en chocolade croissants. Lekker, lekker. 😋

We komen op tijd aan in Ouidah. Voordat we naar het hotel rijden, doen we nog een paar tussenstops. De eerste is de Python Temple. Zoals de naam het zegt: een hoop Pythons in deze tempel. Volgens de gids komen die 1 keer per maand uit de tempel en trekken dan de stad in om te eten. En als ze genoeg gegeten hebben, komen ze terug. Yeah right 🤔 En als je dat niet gelooft, maken ze je iets anders wijs.

Het Nationaal museum sla ik over. Ik blijf lekker in de bus in de airco en schrijf mijn dagboek beetje bij. Vervolgens rijden we naar Place Chacha. Van hieruit werden de slaven verkocht en naar de schepen aan het strand gebracht. We lopen de 4km lange route die zij ook aflegden toen. Het eerste monument dat we tegenkomen, is de boom ter vergetelheid. Hier moesten ze x aantal keren ronddraaien. Hierna zouden ze dan hun oude leven vergeten zijn en nu slaaf. Benieuwd of dat gewerkt heeft 🤪

Tegen zes uur komen we aan bij het strand. Daar staat de Poort of No Return. Eens je door deze poort ging, kwam je niet meer terug. Blij dat we er zijn, want het water heeft weer gelopen tijdens deze tocht. Ons hotel ligt op een paar honderd meter van de Poort. Normaal zouden we om 19u eten, maar dat wordt ne nipte. Snel onder de douche en dan naar het buffet. Is eten wat de pot schaft. En dat zeker de komende week nog zo zijn. Gelukkig ligt er deze keer spaghetti op het buffet, met eetbare tomatensaus. In vergelijking met andere reizen heb ik nog maar zeer weinig spaghetti gegeten 😋😋

Is te laat om nog te zwemmen. Dus naar de kamer dan maar. Nog wat schrijven en dan onder de klamboe. In de hoop wat te slapen, want is wederom hard bed. Wordt ook terugkerend feit deze vakantie vrees ik. 😓