Mijke's reizen

We hebben vandaag kunnen uitslapen, want we vetrekken maar om 9u 🙃 Het wordt een lange reis dag richting Armenia, de koffie streek. We lunchen onderweg in Tulua. Het is ruim 15u gepasseerd als we in het hotel aankomen. We logeren op een oude finca. We zitten wat verspreid over het terrein. Ik zit vlak aan het prieel waar we eten. De kamers zijn zeer gehorig. Je hoort de buren babbelen. 😵‍💫

De rest van de eerste dag is er niets meer voorzien. Er is een kleine waterval op het terrein van het hotel. Dus daar lopen we dan effe naar toe. Paar foto’s maken en dan naar het hotel waar Mieke zit een eindje verderop. Veel is er niet te doen, want we zitten een heel eind van het dorp. Samen met Maartje wacht ik op de zonsondergang. Het wordt niet de mooiste want het is redelijk bewolkt. Maar de nodige foto’s worden wel gemaakt 🤩 Op het menu vandaag staat, zoals je wel kan raden, kip met rijst. Op tijd naar de kamer en nog effe schrijven met de AirPods in de oren tegen het lawaai.

De 2de dag in de koffie streek staat er een bezoek aan de botanische tuin op het programma en een koffie plantage. Tegen half negen zijn we aan de botanische tuin. Het is niet echt een tuin, eerder een bos dat werd aangelegd door een rijke Colombiaan. Het zou hier vol moeten zitten met vogels, maar deze zijn met vakantie vandaag denk ik. 🤷🏻‍♀️ Nadat we de uitleg hebben gekregen over de verschillende soorten bomen, komen we aan bij een klein hutje. Hier kunnen we van achter het glas (lees vuil glas) naar de vogels kijken. Ook hier maar weinig vogels die zich laten zien. Enkel de Motmot. Die ken ik nog van vorig jaar 🤩 Heel veel foto’s kan ik niet maken, want sta op de 2de rij en er wordt niet echt doorgeschoven als de foto’s zijn genomen… 🤫

Daarna moeten we verplicht door het museum om aan de Vlindertuin te komen. Dit is het leuke stuk van de wandeling. In een overdekt deel vliegen de vlinders gewoon langs je oren. Je moet wel oppassen op het pad. Ik zet bijna mijn 39 op een schildpad die op het pad ligt te slapen… Sommige vlinders krijg je makkelijk op de foto en komen op je hand zitten. Anderen zijn niet op de foto te krijgen 😵‍💫. Vervolgens is het tijd voor de lunch. Alweer warm eten. Ik kies de kinder menu met vlees, maar dat was de misse keuze. Het is echt een schoenlap…

Als de magen weer gevuld zijn, kunnen we door naar de koffie plantage. Het is ondertussen behoorlijk warm geworden. Als we toekomen, krijgen we een bekertje koffie. Maar die krijg ik niet opgedronken, is zonder melk en suiker. Dus de plantjes hebben koffie gedronken 😀🤫

Daarna krijgen we de uitleg van koffie boontje tot de koffie. Er is ook een verschil tussen de verschillende koffie struiken in verschillende landen. De beste koffie van Colombia wordt dan ook niet in Colombia gedronken, maar geëxporteerd naar Europe en VS.

Als de uitleg klaar is, krijgen we nog een koffie proef sessie. Van kijken, tot ruiken, tot proeven. Alles wordt afgesloten met een koffie naar keuze, een Ice latté. Helaas niet al te veel koffie smaak, maar het is koud. En dat doet deugd met deze temperaturen.

De dag zit er alweer bijna op. We rijden terug naar het hotel en kunnen nog wat relaxen voor het avond eten. Helaas vandaag ook geen prachtige zonsondergang. Er is onweer op komst. Deze keer geen kip, maar gehaktballen. Al wat erbij zit, is natuurlijk niets voor Marijke haar mond. Maar hè, we hebben weer gegeten… Morgen alweer richting een nieuwe bestemming. ☺️

Vandaag vertrekken we weer vroeg. Om 7u zitten we al in de bus voor een lange rit. En de dag begint met regen. Het zal ook niet meer stoppen totdat we bijna in Popayan zijn. Maar ja, maakt op zich niets uit, want in de bus word je niet nat 🙃🙈

Het wordt ook een vermoeiende rit. De enige weg richting popayan is over een hobbelweg van 30km. En dat duurt en duurt aan 10km per uur…

Tegen half 14 zijn we in het hotel. Niet alle kamers zijn al klaar. Gelukkig deze van de singles wel 🤩 Effe opfrissen en dan gaan de op pad in het dorp. Ondertussen is het gestopt met regenen. En is het alweer lekker warm. Heel veel is er niet te doen in het dorp. De kerk is dicht en voor de rest zijn het altijd dezelfde winkeltjes. We hebben ook de opdracht gekregen van niet meer dan 2 blokken van het hotel af te gaan en zeker niet de brug over te steken. Allemaal veel te gevaarlijk voor toeristen 😵‍💫

Dat wordt dan maar koffie drinken en nog wat rond struinen op zoek naar een eet adresje voor vanavond. De Mexicaan die Mieke noemt, is ondertussen vervangen door een fast food restaurant. Dus we maken een reservering bij de Italiaan. Net zoals bijna heel de groep blijkt.

Het wordt een lekker avondmaal: een spaghetti bolognaise, de grande versie. Dat bleek een beetje te overmoedig, zeker met het lekker me lookbrood vooraf ☺️Moe en ons buikje rond, lopen we weer naar ons hotel. Het was een korte stop in Popayan. Morgen rijden we naar de koffie streek ☕️☕️☕️☕️🧋

We zijn weer vroeg op pad. Om zes uur rijden we richting San Agustin. Het wordt een moeizame tocht. Op alle wegen in heel Colombia zijn ze bezig met wegenwerken. En niet voor een paar kilometer … Is een stuk rijden, wachten voor de eenrichtingsweg vrij is… Onderweg stoppen we een aantal keren om de benen te strekken en lunch te kopen.

Tegen twee uur komen we aan bij het Archeologisch Park van San Agustin. Volgens de reisbeschrijving staat dat pas morgen op de planning. Maar morgen hebben we een alternatieve dag. San Agustin staat bekend om zijn talloze stenen pre-Colombiaanse beeldhouwwerken. Veel is er niet bekend over de cultuur van toen. En het verhaal bij de diverse beelden is dus ook pure interpretatie. Het zijn vooral vooraanstaande mensen en mensen met een hoge sociale positie die zo’n beeld kregen. Een deel van de beelden is neergezet in het bos. Anderen staan beschut onder een houten afdak. Het is behoorlijk warm alweer. Elke stukje schaduw wordt benut 🥵

Als we de belangrijkste beelden hebben gehad, is het tijd om naar het hotel te rijden. Daar komen we rond 17u aan. Vermits het al zo laat is, gaan we vanavond in het hotel eten. Eerst even de kamers bekijken (lees: balzalen) en onze keuze doorgeven voor vanavond. Nog snel de was verzamelen, douchen en dan kunnen we al onze benen onder tafel schuiven. Een lekkere spaghetti voor Marijke 😍🤭 De rest hun eten loopt het een beetje in het honderd, maar uiteindelijk heeft iedereen zijn eten gekregen en kunnen we alweer een leuke dag afsluiten met wat Netflix en dagboek schrijven.

Onze 2de dag wordt gevuld met een rit in een Chiva, een typisch vervoersmiddelen van vroeger. Onze tour begint bij een uitzichtpunt over de omgeving. Vervolgens stoppen we bij mensen thuis voor meer uitleg over verschillende planten en koffie te drinken. Ook maken we, net voor de lunch, nog een stop aan de plaats waar de belangrijke rivier de Magadalena ontspringt. Nu ja, dat is relatief want het water komt uiteraard vanuit de bergen.

Voor de lunch worden. E in een klein dorpje gedropt. Hier hebben we een uur de tijd om iets te vinden om te eten. Met ons clubje van 5 vinden we een gezellig cafeetje waar je iets kan eten. We hebben 3 chicken sandwiches. Een hamburger en chicken fingers. Geen overdreven bestelling zou je denken. 🤷🏻‍♀️ We zien onze tijd wegtikken. En 5 minuten voordat we aan het verzamelpunt moeten zijn, komt ons eten. Hadden nochtans al paar keer duidelijk gemaakt dat we snel moesten gaan. Maar ja, wij geen Spaans en zij geen Engels. Snel betalen en een doggybag vragen. En dan snel naar de rest van de groep. Gelukkig waren er nog een paar áan het rondlopen, dus we waren niet alleen aan de late kant. Voordat we terug naar ons hotel rijden, lopen we nog even over een klein marktje. Ik weet niet wie het meeste bekijks had, zij of wij 🤦🏻‍♀️🤭

Op weg naar het hotel, laten we ons in het dorpje afzetten. Bespaart ons al 1 trip op de steile wegen. We lopen wat rond, en doen een terrasje. Ik heb een lekkere frappachino. Lekker met dit warme weer. We gaan op zoek naar de Italiaan die ons werd aangeraden. Iets voor zes staan we aan zijn deur. We mogen gelukkig al binnen, ondanks het te vroeg zijn. Het worden heel lekkere pizza’s in een authentieke oven gebakken. Zelfs de korsten zijn lekker om,op te eten.

Ondertussen is het al donker als we naar het hotel lopen. Het is nog vroeg dus we gaan nog wat op het terras zitten. Ik ga mijn rugzak wegdoen en denk dat er genoeg licht is. Helaas ga ik te vroeg van het padje af en sla nu mijn andere voet om. Ook hier hoorde ik iets krakken. Hoe loemp kan je zijn?? 🙃 Er is precies toch niet al teveel schade als ik mijn dikke schoenen uittrek. Dat is al 2 keer mijn geluk geweest, dat ik iedere keer mijn dikke stapschoenen aan had. Anders had ik misschien wel vroeger dan voorzien thuis gestaan…

Zak inpakken, douchen en hebben we weer een leuke dag gehad. Morgen rijden we naar Popayan.

Het wordt alweer een lange reisweg. Het is half vijf voorbij als we in ons hotel komen. In de buurt is er echt niets, dus het avondeten wordt ook in het hotel. Het hotel zelf heeft een mooie ligging. Tegen dat we goed en wel gesetteld zijn, is het beginnen regenen. Dus wordt dagboek schrijven, wat kletsen en de andere singles een warme douche aanbieden ☺️ Het avond eten bestaat uit cordon bleu vanavond en iets wat op fritjes moet lijken… Nog even de dag overlopen en we kunnen ons bedje in kruipen. Moe maar tevreden 🙃😴

Onze 2de dag in Tierradentro bestaat uit een wandeling in het National Park. We moeten er slechts 100m voor lopen. We gaan eerst naar het museumpje over de deur, maar ik sla dat uiteraard traditiegetrouw over ☺️ Daarna kan de wandeling beginnen. De rivier oversteken en dan boem naar omhoog. Beetje confronterend, want de jonkies worden eraf gelopen door de oudjes 😰

Boven op de berg aangekomen, zien we de hypogea al liggen. Allemaal met een dakje boven. De hypogea zijn tombes gemaakt door de indianen groep waarover weinig bekend is. Ze bestaan uit een kamer, de ene wat groter dan de andere. De ene wat meer trappen dan de andere. In de kamer kan je dan de urnen zien die gebruikt werden voor de 2de begrafenis. De eerste gebeurt heel sober in het dorp. Als er enkel nog botten overblijven, worden deze in urnen gestoken en boven op de berg opnieuw begraven. Hoe belangrijker de persoon, hoe groter de tombe 🙃

De eersten sla ik over, want het is toch behoorlijk klein allemaal en dat is niet zo handig voor mensen met beetje claustrofobie 😵‍💫 Er is er eentje met slechts 2 trappen naar beneden en je bent direct aan de kamer. Dit zou ook een van de mooisten zijn, en diegene waar de urnen nog het beste intact zijn. Ik, dan probeer ik die 🤞🏻 Het valt allemaal wel mee, en ik pak er nog een paar mee. We hebben nu de belangrijkste gezien, en hebben we de keuze. Ofwel ga je nog verder wandelen om andere tombes te bekijken. Ofwel ga je weet naar beneden. Dat wordt de keuze voor mij en voor nog een paar van de vrouwen. Het wordt met een vrouwenclubje terug naar beneden en wat chillen tot een uur of 13. Dan gaan we de anderen oppikken een beetje verder aan een kerkje.

Terwijl we aan het wachten zijn op de anderen, mogen we het schooltje bezoeken dat over de kerk ligt. Als de groep weer compleet is, gaan we terug naar het hotel en is het tijd voor de lunch. Is ondertussen bijna 14u. Op het menu staan croque monsieurs, of toasties zoals de Nederlanders ze noemen 🙈 De rest van de namiddag blijven we op het terras wat kletsen. Tegen vijf uur is het weer tijd voor een rij bezoekers voor mijn douche te verwelkomen. Vandaag eten we aan de overkant van de straat. Geen kip vandaag, maar varkensvlees 🤩 En dan bedtijd. Morgen volgende bestemming : San Agustin

Na geen al te beste nacht, rijden we vandaag naar de Tatacoa Woestijn. We zijn al vroeg op pad en tegen half 14 staan we aan de oevers van de rivier om over te steken.

Helaas is er 1 van de 2 bootjes kapot. Dus eerst wordt een deel effe rondgevaren op de rivier en naar de overkant gebracht. Daarna is het de beurt aan de anderen, terwijl wij in de schaduw wachten. Daarna is het tijd om in het volgende vervoersmiddel te kruipen, zijnde de tuc tuc. 🤩

We kunnen maar met 2 in 1 tuc tuc en ik beland met Stephan in 1 tuc tuc. Geen al te beste combinatie. Stephan is niet echt heel veel van zeg en het is een Welshman, dus moeilijk te verstaan. Na een stoffige rit komen we toe aan de Grijze Woestijn. Woestijn is eigenlijk niet het juiste woord voor wat we zien, maar zo wordt het genoemd. Het ziet er een beetje uit als Cappadocie 🤷🏻‍♀️ Normaal zou de wandeling hier een uur duren, maar deze wordt ingekort zodat een deel van de groep nog een plons kan nemen in het zwembad daar. Vervolgens is het tijd om naar het hotel te rijden. En dan komt er nog een verrassing. Het hotel is overboekt en er moet 1 iemand met Mieke mee naar een ander hotel. En rara, wie is dat?? Inderdaad bibi 😵‍💫😞

Het zou een gelijkaardig hotel moeten zijn, maar zo ziet het er niet uit. Het hotel is opgebouwd uit een aantal kamers, maar er is geen plafond. Je hoort dus wat de buurvrouw doet. En ik bedoel alles… 😜💩 Ook is er geen airco op de kamer. Enkel een ventilator. Het wordt dus een ellendige nacht. Ik zit tot bijna 12u buiten en kijk dan wat Netflix. Ondertussen slapen de buren al wel… Duidelijk hoorbaar 😝 we moeten de volgende dag vroeg op. En uiteraard gaat de wekker van de buurvrouw al om vijf uur en die doet het licht aan. Lees : iedereen wakker van het licht…

Op weg naar de bus lopen wat honden. Ik wil het afstapje nemen, maar ik sla mijn voet om. Ik hoor het kraken. Als dat maar goed komt. Kan er wel op lopen maar deugd doet het niet… 😰 We rijden een groot stuk van de weg van gisteren voor onze wandeling door de Rode Woestijn. Ook hier niet de woestijn zoals wij die kennen. Deze is mooier dan die van gisteren en de wandeling lukt me wel met mijn voet.

Tegen 8u zijn we terug in het hotel voor een (koude) douche en ontbijt. Als alles is ingeladen en iedereen is op gepikt, kunnen we vertrekken richting Tierradentro. Onze volgende bestemming 🤩

Ondanks dat het een lange dag was gisteren, heeft iedereen toch last van een jet lag. 😵‍💫 Ondanks dat we pas om half negen weg gaan, ben ik al wakker van vier uur… Is lastig, maar maakt het wel makkelijker om vroeg en op tijd op te staan.

Vandaag zijn we een ganse dag op pad. Het is zondag en dus is ook half Bogota op pad. We gaan naar de cathedral de Guadeloupe. Dit is een andere dan in het programma zit. Maar daar is het op een zondag meer dan 2 uur aanschuiven om binnen te raken. De kathedraal (tje) dat we nu bezoeken ligt ook boven op de berg en geeft een mooi uitzicht over Bogota. Deze is behoorlijk steil en daarom heel geliefd door fietsers. Het is dus ook een husaren stukje om zo ver mogelijk de bus op de berg te krijgen. Het laatste stukje moeten we nog te voet doen. Je voelt het toch effe dat op meer dan 3.000m zit 🙃 Het is een beetje hijig, maar we kunnen ons toch een beeld vormen van de miljoenen stad. De stad Bogota heeft evenveel inwoners als België… 🧐

We zijn langer onderweg naar boven en naar beneden dan dat we daar boven op de berg zijn geweest. Het was er ook behoorlijk druk en de mis was nog bezig. Eens terug beneden zet de bus ons af ik de stad. Vanaf hier gaan we te voet verder. Onze eerste stop is het museum van Botero. De naam zegt me ver iets, maar kan me niet direct inbeelden wat voor kunst hij maakt. Normaal ga ik geen musea binnen op vakantie, maar er is nu geen ontkomen aan 😜 Ik doe dus maar mijn plicht en loop mooi een rondje door alle kamers en maak wat foto’s. 😇

Nadat iedereen alles heeft gezien, kunnen we door naar de lunch. We gaan naar een populaire lunch plek in een van de populaire straten. En dat merk je ook aan het volk en alweer het lawaai. Nadat mijn eerste spaghetti van de vakantie een feit is, lopen we verder de stad in.

Onze volgende stop is het goud museum. We hebben het met een aantal wel gehad nu. Samen met Maartje en Wendy ga ik verder de stad in op zoek naar een Bancontact. Dan zitten we nog op een pleintje mensen te kijken, om vervolgens terug te keren naar het hotel. Ik dacht slim te zijn, maar ik doe mijn kluisje naar de botten. Dus naar de receptie. Daar staat Steven zijn uitleg te doen. Zijn gsm werd uit zijn zak gepikt aan het goud museum. 😵‍💫 Het was niet alleen zijn gsm, maar ook zijn wekker en zijn fototoestel. Is wel balen, want is nog maar dag 1 van de vakantie…

Er is niets aan gesproken voor het avond eten. Dus we gaan met ons 3 op zoek naar een restaurant. Het is zondag avond en bijna alles is dicht. We vinden nog een pub. Lekker burgers, maar ook verschrikkelijk luide muziek 😰 Maar hè, we hebben gegeten en komen weer veilig in het hotel. De eerste dag zit erop. Tijd om te gaan slapen 😴

Ik heb toch een paar uurtjes mijn ogen dicht gedaan. Niet echt diep geslapen, maar op zijn minst toch wat gerust. Om zes uur vertrekt de shuttle aan het hotel en 10 minuutjes later sta ik in de vertrekhal. Even uitzoeken in welke terminal ik moet zijn.

Het eerste voordeel van business te hebben, is het feit dat je priority mag inchecken. Tot mijn grote verbazing weegt mijn rugzak slechts 15,3 kg. Heb ik weer goed gedaan, want er zit een hoop in dat er naarmate de reis vordert toch zou moeten slinken of er uitgaan.

Volgende voordeel van business is dat je ook in priority lane mag door de douane te gaan. Ik snap het allemaal niet goed. Als je gewoon door de douane gaat, moet alles van elektronica en vloeistof uit je zak en mag je geen drinken meenemen. Dat is hier allemaal geen probleem. Alles mag mee en mag in je rugzak blijven zitten 🤷🏻‍♀️ Mensen in business zullen geen terroristen kunnen zijn zeker? 🤦🏻‍♀️

Om kwart voor zeven sta ik in de grote hal en kan het wachten beginnen. Ik doe wat winkeltjes en dan volgt het volgende voordeel van business: je mag ook gebruik maken van de KLM lounge. Eten en drinken a volonte en op,een goeie stoel. Ik maak hier gretig gebruik van tot een half uurtje voor boorden. Ik besluit toch nog maar wat rond te lopen voordat we het vliegtuig in moeten. Beter voor de gewrichten en spieren. 🤭

Ook als business mag je als eerste boarden. Jep, het was de juiste beslissing om om te boeken. Je hebt je eigen plaatsje en je kan gewoon languit gaan liggen. Effe wat spullen pakken en we kunnen ons installeren. Je zit nog niet tegoei op je stoel en daar zijn ze al met de champagne. Die sla ik uiteraard wel over 😂 En dan kan het wachten totdat iedereen aan boord is. Maar dan blijkt dat er ergens een storing is die moet onderzocht worden. Met meer dan een uur en half vertraging, kunnen we de lucht in voor een reis van 11 uur.

Van zodra signaal ‘Seatbel off ‘ uitgaat, laat ik mijn zetel onderuit zakken. Oortjes in en oogjes toe. Laat me maar wat slapen in halen van de afgelopen dagen. Moet eerst nog mijn menu doorgeven. Dat is dan een nadeel van business (of toch voor mij) het is allemaal een beetje fancy eten. Ik vraag dus maar 2 tassen tomatensoep. Eentje als voorgerecht en eentje als hoofdgerecht. Voordeel van business: kan allemaal geregeld worden 🤩 En dan ga ik echt plat….

Ik ben nog niet helemaal ingedommeld als ik wakker wordt gemaakt voor mijn soep. Gelukkig zijn het gewoon 2 tassen soep leeglepelen. En dan kan ik weer onderuit zakken. Ik ben heel blij met mijn business, want ik slaap bijna de hele vlucht. Enkel het laatste uur moet ik me. Oh zien bezig te houden. Gelukkig ook niet teveel last gehad van mijn hand en billen. ☺️

Ook de douane gaat vrij vlot en al snel staan we met 19 bij onze reisbegeleider Mieke. Er is nog eentje die later komt. We hadden een uur en half vertraging, dus is pas 16u als we geland zijn. Het is dik 18u als we in het hotel zijn. Snel alles neergooien en om half zeven weer aan de lobby om te gaan eten. Het wordt een lokaal restaurant met heel veel lawaai. Heel veel gerechten staan er niet op de kaart, dus ik bestel de eerste empanadas van de vakantie. Maar eigenlijk heb ik helemaal geen honger. We zijn allemaal een beetje brak en last van de jetlag…

Dus snel naar het hotel en bedje in 🥱😴

We hebben er weer lang op moeten wachten, maar bijna dag op dag van vorig jaar staat er nu de reis naar Colombia op de planning 😎

De stress begint wat later dan andere jaren. Is pas een kleine week voor vertrek dat ik stop met slapen. Overdag lukt het me vrijwel goed. Alleen de nachten zijn rot slecht. Na 2 maanden zonder pilletjes te slapen, heb ik er nu weer een hele hoop nodig…. 😳 Op donderdag is het dan mijn laatste dag op kantoor. Wordt nog weer druk genoeg en om 16u doe ik de deur achter me toe. Nog snel naar Torfs achter sandalen en dan kunnen we naar huis. Ik probeer nog zoveel mogelijk te genieten van zetel en bed. Want dat wordt de komende 3 weken afwachten wat voor bedden ik ga voorgeschoteld krijgen. 😅

Op vrijdag morgen kijk ik op de app van KLM en zie ineens de mogelijkheid om om te boeken naar business. Het kost wat geld, maar het geeft me wel rust dat ik 11 uur lang me vrij kan bewegen op het vliegtuig en me plat leggen als ik wil slapen. 😊

Daarna kan het inpakken beginnen. De meeste gewone dingen liggen al,Laar. Het moeilijkste, zoals elk jaar opnieuw, zijn mijn kleren. Je moet voorzien zijn voor koude temperaturen en voor warme, tot zeer warme temperaturen 🥶🥵

Vermoedelijk heb ik veel te veel mee, want mijn rugzak is behoorlijk zwaar. Ben benieuwd naar de kilo’s morgen. Dan nog mijn kleine rugzak, een laatste lekker douche en dan kunnen we vertrekken voor de eerste etappe van de reis: de rit naar Den Bosch. Ondanks dat het nog redelijk vroeg in de namiddag is, is er toch verschrikkelijk veel verkeer. Tegen vier uur sta ik bij Peggy op de stoep. Het wordt nog effe bijkletsen en lekker eten. Ik zou de trein nemen om 19u08 als ik ineens een telefoontje krijg van een 016 nummer. Ik neem toch maar op en het blijkt het rusthuis te zijn. 😮

Er is blijkbaar gebleken dat haar rode bloedcellen veel te laag staan en dat ze nu naar spoed wordt gebracht. Ja, dan sta je daar in Den Bosch, vertrekkensklaar voor 3 weken Colombia. Ik bel Stijn en ondertussen Googlen we wat om te zien wat het juist allemaal inhoudt. Ik bel dan nog eens naar de Vlindertuin en daar is de ambulance aangekomen. Voorlopig kan ik dus niets doen en neem dan maar een uurtje later dan voorzien de trein naar Schiphol. Onderweg krijg ik nog telefoon van de dokter van spoed om te zien wat en hoe. Ze gaan haar bloed bijgeven en dan kijken wat het geeft.

Tegen dat ik in het hotel ben, heeft Stijn terug gebeld en ligt ze ondertussen aan de transfusie. Die ging nog een uur lopen. Dus ze ging sowieso vanavond niet terug naar het rusthuis. Wat ik wel een geruststelling vind. Ondertussen is het bijna 22 uur, maar ik laat het bad toch nog vollopen. Dat heb ik de afgelopen dagen echt gemist, en kan ik nu wel gebruiken na zo’n avond. 😓 Nog effe wat tv kijken en dan wordt het tijd om een poging te doen om te slapen. Om zes uur moet ik alweer beneden staan om de shuttle te nemen terug naar Schiphol. Zo ver zijn we al 🙃