Mijke's reizen

Voor de laatste dag kunnen we nog uitslapen. Nu ja, lees: Marijke slaapt uit en de anderen gaan toch op tijd ontbijten. Om 9u moeten we gepakt en gezakt staan om naar de luchthaven te vertrekken. Dus nog alle tijd om een douche te nemen en de laatste dingen in mijn rugzak te duwen. Hij weegt toch verdacht zwaarder dan in het opkomen. Hoe zou dat nu toch komen?? 🙂

Arno heeft nog een verlenging van zijn vakantie en vertrekt pas later naar de luchthaven. Hij is wel zo lief om toch op te staan en afscheid te komen nemen. Ook Eveline gaat al mee naar de luchthaven. Zij gaat nog even rustig genieten van het strand voordat haar nieuwe groep in Auckland staat.
De luchthaven is niet zo ver en we zijn al snel ter plaatse. De luchthaven van Christchurch is nu ook niet de meest grote luchthaven van Nieuw Zeeland. Al snel is iedereen ingecheckt en kan het wachten beginnen. Er moet nog wat geld opgedaan worden, want hier ben je natuurlijk niets met Nieuw Zeelandse dollars. Ik vind niet direct iets naar mijn goesting, dus ik wissel alles gewoon terug om naar euro’s. Kunnen we dan al opzij leggen voor de volgende vakantie.

Om iets na twaalf op de middag vertrekken we dan richting Singapore. Een vlucht van 8413 km en net geen 10u vliegen. Ik had gehoopt van eigenlijk te slapen, maar dat zat er deze vlucht niet in. Beetje schrijven, spelletjes spelen en toch af en toe wat dommelen. Tegen half zes in de avond, plaatselijke tijd in Singapore, raken we de grond. Voor onze biologische klok is het ondertussen bijna 10 uur in de avond. Singapore luchthaven is al beetje groter dan die in Christchurch, maar om je hier nog 6 uur bezig te houden, moet je toch moeite doen. We doen de winkeltjes maar een paar keer, nog iets drinken en samen met Gertie en Cheryl reizen we dan maar van Terminal 3 naar Terminal 2 en dan verder door naar Terminal 1 om terug te eindigen in Terminal 3. In elke terminal zijn de winkels gewoon dezelfde, dus we zijn ook alweer snel rond. Het wordt alsmaar later en later en de slaap begint ook harder en harder te komen. Het is zaak van wakker te blijven totdat we vliegen.

Redelijke tijd voor dat we mogen boarden zitten we al aan de gate. Ik loop nog even rond, vind gratis internet, en hou me effe bezig. In het teruglopen zie ik dat de gate gewijzigd is en al snel zie ik ook de anderen te staan trappelen om te vertrekken. We moeten helemaal van gate A10 naar de B…nog iets. In ieder geval eigenlijk bijna heel de terminal door. Het wordt crossen wat de boarding is al begonnen. We hebben gelukkig nog tijd om effe een snack in onze mond te steken en het slaappilletje te nemen. Dan mogen we eindelijk aan boord. Het is ondertussen 4 uur in onze Nieuw Zeelandse tijd. Ik verwacht dus ook moe genoeg te zijn om heel de vlucht te slapen. Helaas zit het er ook in deze vlucht niet in. Ik slaap wel, maar geen hele uren aan een stuk. Het worden lange 13 uren tot Amsterdam.

In Amsterdam landen we mooi op tijd. Ondanks alle turbulentie en tegenwind. Nu wordt het spannend om te zien hoe ik ga thuis geraken en wanneer. Normaal zouden de Vlaamse treinen wel moeten rijden.
De bagage komt vrij vlot de band op en al snel is het tijd om afscheid te nemen van de laatste groepsleden. Het was een aangenaam gezelschap.

Om half acht sta ik aan het loket voor een nieuw treinbiljet. Er gaat gelukkig een rechtstreekse trein van Amsterdam naar Mechelen. Het kost me wel 64 euro. Ik mag hopen dat mijn ander ticket van de tgv wordt terugbetaald.
Om negen uur zit ik op de trein en een mens wordt direct depressief als hij het weer ziet. We komen van 25-28 graden en zitten hier nu in de trein met een graad of 9 en regen. Kan ik niet gewoon de trein terug nemen en terug op het vliegtuig stappen?? 😦

Tegen de middag ben ik dan in Mechelen waar Karine me komt oppikken. Is niet zo’n heel lange rit naar huis en dan is het tijd om de sleutel weer in de voordeur te steken. Home sweet home, alhoewel…. 🙂

Het is zaak om zo lang mogelijk wakker te blijven om zo snel mogelijk van de jetlag af te geraken. Maar ik haal maar 17u. Ben echt doodop. Gelukkig moet ik op donderdag nog niet werken en tijd zat om te bekomen van de lange reis. Ik kroop wel vroeg in mijn bed, maar ben dus ook veel te vroeg wakker. Zeg maar rond een uur of 4…. Zucht…

We zijn nu ondertussen bijna 2 weken later en de vermoeidheid zit er precies toch nog een beetje in. Ondanks dat deze reis voor mij pure luxe was na 3 jaar Afrika. We sliepen hier zo goed als overal 2 nachten en de kwaliteit van de hotels was (uiteraard) ook wel ietsje beter. We hebben wel redelijk wat kilometers gedaan, maar toch niet veel van die hele lange reisdagen die je in Afrika wel hebt.

Conclusie van de reis: of het echt het mooiste is wat er bestaat op aarde… Voor mij niet helemaal, maar ik heb dan ook mijn hart verkocht in Afrika. Maar wie van natuur houdt, is het zeker te overwegen om de lange overtocht te maken. Nu is het weer tijd om te sparen en uit te zoeken waar de volgende vakantie naartoe gaat… Patagonie en Paaseiland, Tibet, Afrika….. Wie zal het zeggen? Maar dat zal hier natuurlijk ten gepaste tijde bekend gemaakt worden 🙂

Voor nu: alweer een land weggekrapt op de landkaart en een mooie ervaring rijker 🙂

Vandaag, maandag, vertrekken we om 8u15 naar onze laatste bestemming van de vakantie: Christchurch. Het weer werkt nog altijd niet helemaal mee. Het blijft wat bewolkt en er blijft een dreiging voor regen.

Het is geen lange reisdag. Tegen de middag komen we aan in de stad. De stad werd redelijk verwoest door een aardbeving in 2011. Heel wat gebouwen zijn ingestort en er vallen 185 doden. Onze eerste stop is dan ook het herdenkingsmonument voor de slachtoffers. Gewoon een bescheiden monument: 185 stoelen in alle mogelijke vormen en maten. Er waren ook baby’s bij, dus er staan een aantal kinderstoelen tussen en een maxi-cosi.
De kathedraal had ook grote schade opgelopen. Er is tot op vandaag nog steeds discussie of ze volledig gaat worden afgebroken, of toch gerestaureerd wordt. In afwachting van die beslissing (zit zelfs tot in de rechtbank) hebben ze een nieuwe, tijdelijke kerk opgericht in karton. Deze zou beter bestand zijn tegen een mogelijke aardbeving.

Christchurch is de thuisstad van Geoff dus hij rijdt ons met heel veel enthousiasme rond. En zo wordt ook de schade duidelijk. Na de mega citytour gaan we samen iets drinken in het nieuwe ‘centrum’, helemaal opgebouwd van containers. Vermits er niet direct geld en mogelijkheid was om alles opnieuw op te bouwen, zijn ze gestart met allemaal containers op elkaar te zetten. Deze gaven ze dan allemaal hippe kleuren en zo ontstond een gezellig plekje in de kapotte stad.

De rest van de namiddag staat er niets meer op het programma. Samen met Cheryl, Arno en Gertie lopen we nog wat rond in de stad. Het is een hele zoektocht om de juiste weg naar huis te vinden. Door de mega citytour zijn we lichtelijk onze oriëntatie kwijt. Nog voor dat we naar het hotel teruglopen, gaan we op zoek naar de Kathmandu. Het is een outlet shop dus de prijzen zijn behoorlijk laag. Daarna lopen we terug naar het hotel. We drinken nog even iets op het terras. En dan is het spijtig genoeg tijd om alles te beginnen inpakken en hopen dat alles in de rugzak gaat. 🙂

Om zeven uur hebben we dan met de ganse groep afgesproken voor het laatste avondmaal. Evelien heeft een tafel gereserveerd in een restaurant vlakbij. Het wordt een gezellige avond. Nel geeft een mooie speech in naam van de groep en Evelien verbaast de groep met een filmpje van de reis. Vandaar dus dat ze zoveel met haar gsm klaarstond 🙂 De verhalen van de vakantie worden opgehaald en vooral veel gelachen. Rond 22u zijn we weer in het hotel en zijn we klaar voor de laatste nacht in een ‘vreemd’ bed. Dit was de laatste volledige vakantiedag. 😦 Morgen gaan we naar huis…

We beginnen aan ons laatste weekend van de vakantie. Op zaterdag rijden we naar de Catlins. Het is een mooie route. Het voert ons langs de groene velden met daar de bekende schapen op. Er staat vandaag niet echt iets op het programma. Vanavond delen we weer huisjes. Deze keer deel ik het huisje met Dirkje en Nel. Vermits we eigenlijk in een motel zitten en er niet echt iets in de buurt is, gaan we zelf koken vanavond. Over de middag worden er inkopen gedaan voor de pasta van vanavond. Ook voor de lunch dienen we iets mee te nemen. Vermits er niet echt nog iets op de planning stat, kunnen we een extra lange lunchstop inlassen. Dat doen we aan het strand. Een paar bikkels van de groep wagen zich toch in het koude water. Ik hou het maar bij de foto’s maken. Het weer begint langzaam te veranderen.

Na het strand rijden we door naar Nugget Point. Hier kan je een kleine wandeling doen naar de vuurtoren voor het uitzicht. Ik sla deze over. Er staat mega veel wind en mijn oren draaien nu al overuren. 😖 Van Nugget Point rijden we door naar onze accommodatie in Kaka Point. De huisjes worden ingedeeld, en Evelien begint aan de pasta. Samen met Cionne, Jan en Gertie steek ik een handje toe. Ik probeer wel groenten te snijden, maar voor de volksgezondheid te sparen, hou ik het daarna maar bij de afwas. 😉 ik krijg deze keer een eigen versie van de pasta (lees: zonder de kaas en groenten ☺️) Tegen dat wij klaar zijn met de pasta, heeft de rest van de groep zich in onze living gewrongen. Met 18 in zo’n kleine ruimte: dicht bij elkaar is lekker warm. Daarna loop ik nog even samen met Gertie terug om het toetje af te werken. Het wordt zo nog een gezellige avond. Er wordt veel gezeverd en gelachen. Een deel van de groep is al gaan slapen als evelien erachter komt dat ze nog haar wensballonnen heeft. Die had ze eigenlijk gekocht voor nieuwjaar, maar die zijn toen niet gebruikt. Samen met de laatsten laten we de 3 wensballonnen op. Is wel een mooi zicht, zo 3 van de lichtpuntjes in een donkere hemel. Dan wordt het hoog tijd om te gaan slapen, want morgen alweer een lange dag. Vanaf nu slapen we overal maar 1 nacht in plaats van 2.

Om half negen zijn we alweer paraat in de bus. Vandaag leidt de route ons naar Oamaru. Het weer van gisteren heeft zich vandaag voortgezet. Echt warm kan je het niet noemen. De koffiestop wordt gehouden in Dunedin. Is een moeilijke bevalling want zo goed als alles is dicht. We vinden toch een leuk huiskamer cafe waar we dan ook wat langer blijven zitten dan anders. We lopen nog wat rond in het dorp en rijden dan weer verder. 

Tegen de middag komen we dan aan bij de plaats waar we de groepsfoto gaan nemen. Helaas werkt het weer dus niet mee. Op een onverklaarbare reden zijn hier op het strand een hoop ronde stenen te vinden: de Moeraki boulders. Niemand die weet hoe ze er komen maar het is wel duidelijk dat het een goeie commerce is. Nadat de foto’s genomen zijn, gaan we daar nog snel lunchen. Gezien het weer neem ik de soep. Op de vraag een kleine of een grote, antwoord ik overtuigd: doe maar een grote! Ja man, het kost me 17 dollar die soep. Gelukkig is zo toch een beetje lekker. Vervolgens door naar het hotel. Het regent nog steeds.

De bedoeling was dat we vanavond eerst naar de geel oog pinguïns gingen kijken en dan zouden doorrijden naar de blue pinguïns. Helaas heeft er een ziekte geheerst de afgelopen maanden en zijn er geen geel oog pinguins meer te vinden hier in Oamaru. Dat maakt onze namiddag wat langer. Het weer is nog steeds niet wat het moet zijn, dus we lopen snel naar de winkel om dan de rest van de namiddag internettend door te brengen. Om half zeven eten we dan in het hotel.

Tegen kwart na acht brengt Geoff ons naar de blue pinguïns. Elke avond komen die daar aan wal. We hebben premier seats dus we moeten daar op tijd zijn. Hoe dichter we erbij zitten, hoe meer je kan zien. Ondertussen, het geraakt afgezaagd, regent het nog steeds. Is echt koud en die beesten zijn niet direct geneigd om snel aan aan wal te komen. Het is half 10 voorbij voordat de eersten aan land komen. Ze zijn echt kleinen zijn super grappig met hun gewaggel. Sommigen gaan zo snel, dat ze over hun eigen ‘voeten’ strompelen. Dan is het effe wachten maar al snel komt een tweede, veel grotere groep aan land. En dan nog een derde…

Ondertussen is het gestopt met regenen en lopen we toch te voet naar ons hotel. Binnen mocht je absoluut geen foto’s maken, geen video, geen gopro. Niets, alleen kijken. Want ze willen de pinguïns zo’n rustig mogelijk verblijf gunnen. Maar eens je dan buiten over straat loopt, kom je dus nog wel eens een gestrande pinguïn tegen en die wordt dan natuurlijk wel uitgebreid gefotografeerd, en met flits. Is bijna elf uur of zo wanneer we aankomen aan in het hotel. Ik kijk nog even mijn mail na. Jep, het is zover. De tgv wordt door de staking gewoon helemaal geschrapt. Hij rijdt gewoon niet. Er dient een plan b opgesteld te worden om van Schiphol thuis te geraken. Het is dan maar te hopen dat enkel de Waalse bonden staken en niet heel het land. Dan zou het misschien nog wel moeten lukken om met de trein thuis te geraken. Afwachten… Maar het verstoort wel redelijk mijn nachtrust… 😴