Categorie archief: 2015 – Nieuw Zeeland

We zijn alweer vrijdag. Een week geleden liepen we nog te zweten in Singapore 😓 Nu zijn we op pad naar het Tongariro National Park. De eerste stop voor vandaag is Waiotapu Thermal Park. We zitten hier in een thermisch gebied en dat uit zich hier door gigantische modderpools. We stoppen eerst bij een grote modderpool voor de eerste foto’s. Daarna rijden we door naar het Thermal Park. Hier kan je verschillende wandelingen doen langs de verschillende pools. Het paradepaardje en hoogtepunt hier is de Champagne Pool. Nu dat er nog niet veel toeristen zijn, gaan we daar eerst naartoe. We hebben geluk: er staat niet mega veel rook en je ziet de brubbels nog in het water. Eens de foto’s genomen, lopen we verder de wandleing af. Op het einde komen we nog aan een helgroene pool: the devill’s bath. Als het hier niet zou liggen, zou je kunnen denken dat ze het water gekleurd hebben. Maar niets is dus minder waar. Om tien uur moeten we al weer klaar staan want om 10.15u moeten we bij Lady Knox zijn. Een geiser die elke dag rond hetzelfde tijdstip uitbarst.

We zijn hier zeker niet alleen, in tegendeel. Het is knokken voor een plaatsje zonder dat er mensen voor je rechtstaan. Voordat hij uitbarst, krijgen we nog een heel praatje over de naam en werking. Maar omdat ze nooit kunnen voorspellen wanneer hij uitbarst, wekken ze dat iedere dag op met er een pak zeeppoeder in te gooien. Dan begint hij lichtjes te dampen om dan water uit te spuwen. Normaal kan het tot 10m hoog en voor een uur lang, maar nu gaat het echt niet hoog, en is op 30seconden gedaan. Wat een afknapper en zeker als je al in Ijsland bent geweest. Achteraf vertelde Paul, dat die ventjes in paniek waren, want het liep allemaal niet zoals gepland. Het was dus veel minder dan normaal.

We rijden verder door naar de Huka Falls. Het water is helder blauw. Is moeilijk op foto vast te leggen met al die zon 😎 We wandelen naar de andere kant waar Paul ons weer oppikt. Het is een mooie wandeling, met mar weinig toeristen. Op het einde van de wandeling zit Paul op ons te wachten met wat cake en fruitsap. Vervolgens kunnen we dan doorrijden naar onze slaapplek van vanavond. Eens daar toegekomen, eigenlijk een soort skilodge, staat er een stevige wind. Het is een zuiderwind en in tegenstelling van bij ons is dus koud ipv warm. Hij komt hier namelijk vanuit Antartica. 😨 Gelukkig hebben ze hier een bubbelbad. Zo krijgen we toch nog een beetje warm. Morgen lopen wij niet de crossing van 19km. En dat betekent: uitslapen 😀 Wij gaan pas om 10u weg. Het programma van de dag is lichtjes gewijzigd. We zouden normaal een wandeling maken naar een waterval. Een deel zou met de stoeltjeslift omhoog gaan. Nu is het plan dat we eerst met zijn allen met de stoeltjeslift naar boven gaan. Zie het niet direct zitten, maar vermits iedereen naar boven gaat, kan ik niet anders dan meegaan. Als we met onze kop eerst naar beneden van de zandduin durven, dan kan de stoeltjeslift niet zo erg zijn zeker? 😮

De kaartjes worden gekocht en we lopen naar de lift. Het eerste stuk is een 2 persoonslift. Ik ga samen met Evelien. We moeten nog een stuk verder,en dat is een 3 persoonslift. Eens boven vlieg je bijna weg. Gelukkig heb ik mijn kway meegenomen en houdt dat toch even de wind tegen. We gaan eerst effe iets drinken in het hoogste cafe van Nieuw Zeeland. Die ligt op 2020m boven zeelevel. Het is heerlijk vertoefen op het terras in de zon. Wanneer de koffie opgedronken is, gaan we even een wandeling maken. Nu dat we hier zijn, moeten we toch even profiteren van de sneeuw. Foto in de sneeuw: check 😉 Na een korte tour en fotoshoot, nemen we de lift weer neer beneden. Even iets eten in Whakapappa village en dan maken we toch de wandeling naar de Taranaki Falls. Het is echt warm en we lopen constant in open vlakte voor een groot stuk. De waterval is niet echt super. Het is een beetje een Ijsland waterval. Na 2,5 uur lopen komen we terug bij de bus. Terug naar het hotel en nog even bubbelbad in. Nog lekker eten, afrekenen en weer bedje in. Morgen weer vroeg vertrek naar Wellington.

RestWoensdag 16 december. We zijn al weer bijna een week onderweg. We rijden vandaag van Paihia naar Rotorua. Het weer is niet optimaal vandaag, maar op zich is dat niet zo erg, vermits het een reisdag is. We rijden opnieuw door Auckland. Hier is het nog mooi weer, maar hoe verder we in de dag komen, hoe bewolkter en grauwer het wordt. Na de middag zetten we Gertie en Willy af bij de Hobbit. Wij rijden verder door. Het regent ondertussen pijpestelen. Normaal zouden we gaan wandelen, maar ik blijf lekker in de bus zitten. Een paar dapperen gaan toch en lopen de Te Waihou Walkway. De anderen rijden met Paul mee naar het einde van de wandeling. We lopen toch de anderen een beetje tegemoet om het groene water te zien. Maar al snel zijn we terug aan dr bus en wachten de anderen op. Het is ondertussen helemaal opgeklaard weer. We kunnen weer door naar Rotorua. Diegene die morgen de helikoptervluxht doen, moeten nog snel op de weegschaal en dan kunnen we door naar het hotel. Het is hier thermisch gebied en dat ruik je ook. De zwavellucht en lucht van rotte eieren komt je tegemoet als je de bus uitstapt. Vanavond staat ook de Maori show op het programma. Er is dus net genoeg tijd om snel naar de winkel te gaan en te douchen. Om 19u worden we opgehaald voor het spektakel.

We rijden ongeveer een hakf uurtje voor we aankomen aan het “maori dorp”. We zijn hier duidelije niet alleen. Ze hebben hier 4 grote bussen gedropt. Elke bus heeft een chief gekozen en zij worden eerst ontvangen door het Maori hoofd. Wnneer die ceremonie afgelopen is, worden we in “kleine” groepjes verdeeld. Nu ja, klein!?? Het zijn zeker groepen van 20-25 man. Elk groepje begint bij een hutje waar je wat uitleg krijgt. Wanneer die gedaan is, schuif je verder door. Veel volk, veduw, en in het bos… De (gehoopte) mensen fotos worden niets. Is toch beetje teleurstelling. Als we alle hutjes hebben gezien, mogen we gaan eten. Die vier bussen dus gelijk in een soort eetzaal. 3 keer hetzelfde buffet en gaan… Is hier ook een overrompeling. Er wordt nog wat gezongen en rond 22uur worden we beetje buiten gekeken. Terug de bus op en weer naar het hotel. Morgen grote dag met de helikoptervlucht.

Donderdag is het dan zover. Om acht uur vertrekken we te voet van aan het hotel naar de waterfront. Is een mooi wandelpad, maar snap nu waarom we om acht uur moeten vertrekken als we er maar om negen uur moeten zijn. We lopen bijna 45min langs het pad. Bij de waterfront aangekomen, moetrn we nog eens op de weegschaal om het gewicht bij de juiste naam te plakken. We zijn met 9 en hebben 2 helikopters. Ik zit in de helikopter samen met Willy, Gertie en Sheryl. Is toch spannend allemaal. Wanneer de eerste helikopter is gevuld, komt de onze aanvliegen. Onze reddingsvest aan, en in de helikopter. Laat ons maar vertrekken. Voordeel tov een vliegtuig, je hebt niet veel plaats nodig om op te stijgen. Je gaat gewoon recht omhoog. We hebben een vlucht van 40min tot aan White Island. Het grootste stuk gaat over zee. Het is allemaal niet zo eng als gedacht. Na 40 minuten komt het eiland in zicht. We landen vanvoor aan het eiland. We krijgen een helm, en een gasmasker voor het geval de zwavelgeur te erg wordt. En dan gaana we op pad.

Het is echt een fantastisch zicht: al die wolken, de verschillende kleuren. Niet veel mensen kunnen zeggen dat ze op een actieve vulkaan zijn geweest. We hebben geluk met de geur. De wind staat in de juiste richting dus we hebben de gasmaskers niet nodig. We blijven ongeveer een dik uur op het eiland. De fotos gaan alweer hard. We hebben ook geluk want we zijn alleen op het eiland. Net als wij klaar zijn en terug gaan instappen, komt er een boot met toeristen aan. Zijn net op tijd klaar. We vliegen alweer terug naar het vaste land. Wanneer ik mijn fototoestel wil wegsteken, vind ik die tas niet meer. Shit, wnt het was niet de mijne. Kan me ook niet meer herinneren of ik het meegenomen had in de helikopter of toch achter glaten in het kantoortje. Ze gaan de piloten bellen om te zien of het nog in de helikopter lag. Ik hoop het wel, maar kan er nu ook niets meer aan doen.

We gaan dan maar eten en lopen weer naar het hotel. De rest van de namiddag doe ik niets meer. Gewoon wat op mijn bed liggen, internetten, en wat schrijven. Om 19u hebben we met een aantal afgesproken om te gaan eten. Er is een marktje waar er een hoop eetstandjes zijn. Dus daar kan iedereen kiezen wat hij zelf wil eten. Nog wat rondlopen en weer naar het hotel. Morgen rijden we door naar Tongariro National Park.

Maandag 14 december: vandaag doen we de cliffs en caves excursie. Om kwart voor acht moeten we beneden aan de haven zijn, want we moeten nog betalen. Om iets na acht, zwemvest aan en de boot op. Het is een speedboot. Eerst pikken we nog wat mensen op in Russell, aan de overkant van het water. Dan gaan we op pad. We varen langs 1 grot, en dat waren dan de caves. Daarna worden we gedropt op een eilandje. Van hier vertrekken veschillende wandelingen. Met een aantal nemen we de korte wandelingen. Diegene die graag wandelen en dat gewoon zijn, nemen de lange wandeling. In Nieuw Zeeland is niets vlak. Dus het wordt toch nog een pittige tocht. Ook de zon maakt het zwaar. En als je dan nog een beetje verkeerd loopt… Vijf minuten voordat de boot vertrekt, komen we aan. Helemaal bezweet, toch beetje voldaan. Nu een lekker cola light voor de tocht terug naar Russell.
Daar stappen we uit. Samen met Dirkje en Nel ga ik wat eten. De stappers onder ons vertrekken van hier te voet terug naar Paihia. Een wandeling van een uur of vijf. Daar pas ik voor. We nemen gewoon de ferry terug. Nog iets drinken op de pier, boodschappen doen. Tegen dan is het een uur of vier. Vanaf nu rust, gewoon wat rommelen, wat schrijven… Tegen zeven uur vertrek ik dan samen met Gertie, Sheryl en Willy terug naar Russell voor de zonsondergang. Zo druk als het er deze middag was, zo rustig is het hier nu. Ondanks dat het wat bewolkt is, wordt het toch een mooie zonsondergang. Met de laatste ferry om 22u gaan we terug naar de overkant en het hotel.
Op dinsdag gaan we naar het uiterste puntje in het noorden. De eerste stop is alweer een kauri boom. We hebben de bomen nu wel gezien. Maar ze zijn natuurlijk belangrijk voor de Maori. Dus ze zijn niet over te slagen als de buschauffeur een maori is ☺️
Vervolgens rijden we door naar de pipistop. Daar kan ook koffie gedronken worden indien nodig. Dan rijden we naar het eerste hoogtepunt  van vandaag: het sandboarden. We hadden dat al eens gedaan in Peru, maar hier pakken ze het een beetje anders aan. Je krijgt een soort surfbord, maar dan de helft zo groot. Je legt het board neer, je legt je met je buik erop, handen vanvoor aan het board, en gaan.

Als ik de zandduin zie, weet ik het toch niet helemaal zeker af ik het ga doen. Is toch behoorlijk stijl om met je gezicht eerst naar beneden te gaan. Maar eens moet je dat eens doen. Dus zal dan vandaag zijn… ☺️ eerst komt de zwaarste opdracht: tot boven boven op de duin geraken. Niet evident, want je zakt iedere keer weg, en iedereen wil naar boven. Ik neem de kortere en tragere route. Ik leg me neer, krijg de laatste instructies en dan is het gewoon gaan. Met je voeten moet je sturen en afremmen. Is een fijne ervaring geweest. Gelukkig stop ik op tijd voordat ik de harde grond verder op donder. Want diegene die de hogere en dus de snellere route hebben genomen, die schuiven nog een heel stuk verder na het zand. Daar blijf ik van gespaard. Ik ga nog een tweede keer, daarna heb ik de moed niet meer om de duin op te klimmen. Was een ongelooflijke ervaring, kunnen we ook weer op het lijstje van “heb ik toch maar gedaan” komen. ☺️ 

Voor de lunch tijden we verder naar het strand. We hebben hier niet ongelooflijk veel,tijd, dus ik gebruik mijn tijd om gewoon te genieten. Je kijkt naar die Australische series en denkt dat zo’n stranden niet bestaan. Wel hier bestaan ze zeker en vast. De foto’s gaan hard! 🎞 allemaal weer de bus in en dan rijden we helemaal door naar het meest noordelijke punt van Nieuw Zeeland: Cape Reinga. Hier komen de Stille Oceaan en de Tasmaanze zee samen. Net zoals in kaapstad, zie je een duidelijke lijn waar ze elkaar raken. Is echt een fantastisch zicht van daarboven. Eerst lopen we de berg op en daarna nog even naar de vuurtoren.

we hebben een strak schema. We moeten zeker op het juiste moment aan het strand zijn. We gaan met de bus over het zand rijden, maar dan moeten we rekening houden met het tij. Het lukt ons en is raar om te zien dat een bus toch zo’n snelheid kan ontwikkelen op het strand en deels door het water. We maken nog 1 pipistop en daar worden ook de fish en chips besteld. Tegen dat we dan aankomen, zijn ze allelaal klaar en kunnen we snel eten en verder rijden. Dit was de laatste stop van de dag en we rijden terug naar Paihia. Vermits we zo laat gegeten hebben, loopt er niemand meer naar het dorp om te eten. Samen met Gertie probeer ik de filmpjes van de GoPro op de tablet en externe harde schijf te krijgen. Het lukt niet meteen en ook Arno komt erbij. We zitten ondertussen met 3 op de grond voor de kamer. Ook paul komt eens kijken, maar het lijkt niet te werken. Wanneer Paul achter een kabeltje gaat om het laatste te testen, werkt het ineens wel. Dus alles kan overgezet worden. Tegen dat we klaar zijn en nog iets willen gaan drinken, is de bar al gesloten. Dat wordt dan maar bedtijd. 

Zijn dus op vrijdag om 18u opgehaald en naar de luchthaven gebracht. Iets voor negen zijn we de lucht in gegaan. Ik was helemaal knock-out, dus weet zelfs niet dat we opgestegen zijn. Een mens zou voor minder…

Op zaterdag, bijna 42 uur later dan vertrek in leuven, landen we dan eindelijk op Nieuw-Zeelandse bodem. De douane zijn hier superstreng, kijk maar naar die programma’s op tv. Dus we kruisen allemaal mooi de dingen aan die we toch mee hebben. Beter aangeven, dan gesnapt worden. Maar iedereen komt vlot door de controle. In de inkomsthal staat Evelien ons al op te wachten. Een half uurtje tot het hotel en dan is er eindelijk een bed. Het is ongeveer iets voor 14u als we allemaal ingecheckt zijn. Om snel aan het uursverschil gewoon te worden, gaan we met een aantal en Evelien op pad. Zo blijven we in beweging. We gaan naar het Albert Park en de haven. Na toch een behoorlijke wandeling, zijn we dan terug in het hotel. Eindelijk die douche, wat kan water toch deugd doen. ‘S avonds gaan we iets eten in het concept van de Rose Garden (weet alleen niet meer in welk land dat was 😊). Je kiest een tafel en rondom rond zijn verschillende “restaurantjes” : een italiaan, japanner, frans,… Je gaat naar datgene dat je wil eten, je geeft je tafelnummer op en betaalt. Wanneer het klaar is, wordt het aan tafel gebracht. Zo eet iedereen toch wat hij graag wil en eten we samen. Daarna gaan we met zijn allen nog een ijsje eten. Als je in Auckland bent, moet je daar zeker een ijsje hebben gegeten. Check: opdracht 1 is begonnen. Heb al een foto van mij met een ijsje 😉 daarna kruipen we eindelijk in een bed. Doet deugd na 2 nachten in het vliegtuig.

Het is zondag, ne mens weet al niet meer wat dag het is met al die uurverschillen. Vandaag rijden we richting Bay of Islands. De eerste stop is een klein museumpje over de Kauri boom. Klein, schattig museumpje waar je snel doorbent. We zijn vanmorgen ook met bewolking vertrokken en nu giet het water. Dacht dat het hier altijd zonnig was??

We vervolgen onze weg naar Paihia. Onderweg stoppen we nog bij het Kauri bos en de Tana Mahuta. Dat is de grootste boom in Nieuw Zeeland, ruim 51m hoog. De weg is echt een slingerweg, en Paul geeft goed gas. Heb toch een beetje een draaierige maag. Gelukkig is het laatste stuk beetje minder bochtig. Tegen de avond komen we aan bij ons hotel. We douchen en om 19u gaan we richting het water om te eten. Het is op het water en is met allemaal lounge zetels. Je gaat er in zitten en je komt er niet meer uit. Het zijn ook allemaal kleine dingen die je kan bestellen om te eten. Tegen 21u terug richting hotel en poging tot slapen. Morgen maandag en we vertrekken al om 7.45u. Helaas is mijn klok toch niet helemaal aangepast. Ben klaarwakker. En de buren kletsen graag 😔

Het was een heel lang jaar, met heel weinig verlof. Het was een druk jaar, met weinig rust. Maar nu is het tijd om naar de andere kant van de wereld te vliegen. De afgelopen week was hectisch, gelukkig had ik op woensdag een ganse dag verlof. Boodschappen doen, overal dag gaan zeggen, en nog een babbel met ingrid. Om half zes begin ik dan in te pakken. Gelukkig is het niet de eeste keer, dus tegen half negen is mijn grote rugzak gepakt. En is de dag rugzak zogoed als gepakt.

Tegen tien uur lig ik dan eindelijk in mijn bed. Nog paar uren genieten van mijn eigen waterbed. Ik zie elk uur van de nacht, maar heb wel het idee dat ik geslapen heb. Om half 5 loopt de wekker dan af. Nog snel wat muziek op de iphone zetten, douchen en nog eens 356 keer alles checken… Om half zes staan liesbet en els voor de deur en kunnen we de rit naar schiphol beginnen. Normaal hebben we ruim de tijd, maar onderweg hebben we toch nog heel wat file. Vooral in nederland. Om half negen staan we dan toch aan de check in. Blijkt nu dat je wel online kon inchecken. Gelukkig gaat het redelijk voor uit. We gaan nog wat drinken en dan is het tijd om door de douane te gaan. De controle is toch verscherpt precies, dus ben wel wat tijd kwijt voordat ik erdoor ben. Is ondertussen 10u als ik aan de gate kom. Snel nog een pipi stop, wat smssen en whats’appen sturen en dan is het al tijd om te boarden. Niet veel tijd dus gehad om te stressen. Het is nu 10.900 km naar singapore en 11u40 reistijd…. Ik hoop dat de iphone verkeerd is want het zou daar nu regenen. En ik heb geen kway of jas in mijn rugzak zitten en de grote bagage wordt onmiddellijk doorgecheckt naar Auckland. Dus hopen dat toch de zon een beetje schijnt. 

We vertrekken te laat en gaan een vlucht te gemoet van 11.40u. Ik zit gelukkig aan het gangpad en kan toch een beetje slapen. Het licht gaat ook op tjd uit, zodat je het gevoel hebt dat het nacht is.

Om half zes raken we singaporese grond. Er staat een meneertje ons op te wachten. Normaal zouden er nog 5 mensen zich bij de groep moeten voegen, maar die komen niet opdagen. Om zeven uur wordt er beslist om toch aan de city tour te beginnen. Het is hier zeven uur later, dus tel maar hoe laat het eigenlijk voor ons gevoel is…

We doen de hoogtepunten aan van singapore. Het is hier redelijk weer met een temperatuur van 31 graden om half negen in de morgen. Tel daar nog de vochtigheid bij van 96% procent en dan is het helemaal compleet. Rond 13u zit de tour er dan op en kunnen w iets gaan eten in China Town. En dan heeft de iphone toch gelijk: het begint water te gieten. Wordt dus een namiddag in de regen rondploeteren tot 18u als ze ons komen halen om naar de luchthaven te rijden. Gelukkig vinden we een cafe met gratis wifi. Vandaar nu al dit verslag.

Tot een van de volgende