Ondanks de wandeling gisteren, heb ik toch elk half uur van de nacht gezien. Om zes uur moeten de zakken al klaar staan, gelukkig heb ik gisteren alles klaar gemaakt, en heb ik niet zo veel werk meer. Voor het ontbijt loop ik nog even naar het strand voor de laatste foto. En op de terugweg gebeurt dan wat ik niet had gehoopt, mijn slippers kapot. Nog geprobeerd met tape te plakken, maar helaas. Het wordt dus de komende 2 dagen met mijn dikke wandelschoenen. Want alle bagage ligt al op het dak. Dju toch! Nog getwijfeld om mijn nieuwe slippers mee te nemen, maar niet gedaan. En daar sta je dan nog geen week in Costa Rica zonder slippers 🤪

Na het ontbijt kunnen we dan richting La Pavona waar onze boot wacht om ons naar de lodge te brengen. Het wordt alweer een lange rit, zonder stops. Op zich zijn het geen mega afstanden, maar ze zijn hier aan de weg aan het werken en dat doet het verkeer geen deugd. En het is niet zo maar een paar kilometer dat ze aan het werken zijn. Het is echt eindeloos lang. Niet 1 stukje afwerken, maar gewoon overal een beetje. Tel daar dan nog van die Amerikaanse monstertrucks bij, en dan weet je het wel 😓

Tegen half 12 zijn we eindelijk op onze bestemming, waar de boot wacht. Het water staat vrij laag, dus het is maar goed dat we niet alle grote bagage hebben meegenomen. Vrees dat we dan over de grond hadden gesleept. Meer dan een uur later is dan onze aanlegsteiger in zicht. Het roept herinneringen op aan Guatemala. Daar hebben we ook zo eens in de jungle geslapen. Gelukkig heb ik mijn bikini nu wel bij 😉😉😉 (inside joke, he liesbet 😀)

De komende 2 dagen zijn alle maaltijden in de lodge en buffet. Dus we beginnen met de lunch. Is al tijdje geleden dat we ons ontbijt hadden. Voor de namiddag staat er niets meet op de planning. Om zes uur gaan we voor de night walk. Er rest mij dus niets anders dan mijn bikini aan te doen en te gaan plonsen. Het is warm en vochtig, dus het is aangenaam vertoeven in het zwembad. Helaas wel geen zicht in bikini met je dikke wandelschoenen aan 🧐🤪 Dan is het tijd om op zoek,te gaan naar de bekende kikker, de roodoog kikker. Als je hem ziet, herken je hem direct. De vraag is alleen hoe je dat in het donker doet. Het is een spelletje : je hoort me wel, maar ziet me niet… 🤭 Na bijna een uur te lopen zoeken, komen we toch een mannetje tegen die een exemplaar weet zitten. Dus een bende van 20 man met zaklamp en fototoestel naar dat beestej. En ja hoor, hij zit mooi op een tak. Om iedereen de kans te geven hem op de foto te krijgen, wordt hij gepakt en op een blad gezet. Dit was geen goed plan. Het beestje schiet in stress houding en komt er niet meer uit. Zelfs na het diner en een uur en half later zit het beestje nog steeds in dezelfde houding… 🥴

De volgende dag staan er 2 excursies op het programma. In de voormiddag gaan we met 2 boten het water op, op zoek naar zoveel mogelijk beestjes. En we zien ook een hoop vogels. Alleen het is niet zonne klaar en het is een dichte begroeiing. Je ziet ze dus wel, maar zijn bijna onmogelijk (voor mij toch) om ze op de foto te krijgen. We zien ook nog een schildpad en een hoop kaaimannen. Tegen half elf zijn we weer in de lodge. Er is nog meer dan tijd genoeg om te zwemmen voor de lunch. En dat doen we dan ook. Het doet alweer zo,n deugd. 😊😍

Na de lunch varen we met de watertaxi naar het Nationale Park en gaan we te voet op zoek gaan naar de beestjes. Dit wordt toch een beetje een ontgoocheling. De groep is veel te groot om op een klein bospadje naar de uitleg van Ray Brown te luisteren. En er is eigenlijk niets te zien. Ondertussen wordt het wel zeer donker boven het dorp. Na de wandeling is er nog wat tijd om te shoppen, en jawel ik vind nieuwe slippers 🥳🥳🥳🥳 Oef, uit mijn dikke wandelschoenen. Snel nog iets drinken met Cecile en dan kunnen we terug naar de lodge. We zijn nog niet terug in de lodge als het begint te regenen. En dat zal vanavond ook niet meer stoppen…. 😓