Voordat we vandaag doorrijden naar onze laatste stopplaats, nemen we nog even het Akwasidae Festival mee.

Voordat dit begint, bezoeken we nog eerst het museum dat bij het koninklijk paleis hoort. Mijn plan is om er aan te ontsnappen, maar is zonder Ben gerekend. Hij heeft me deze keer gezien. Net op het moment dat ik wil terugkeren, staat hij achter mij. 🙂 Dus ik kan niet anders dan meegaan. Gelukkig duurt het niet te lang en is er overal airco. Nog snel even naar de markt. Ik dacht dat we effectief de markt gingen op gaan, maar we lopen alleen maar langs de buitenkant. Het is een mega markt. Dat is duidelijk als we boven op een balkon gaan kijken naar het overzicht. Nadat de foto’s genomen zijn, keren we terug naar het paleis. Ondertussen verga ik van de rugpijn. Ik weet niet wat het is. Zijn het de bedden? Of heb ik te weinig gedronken? Want het is weer behoorlijk vochtig. Ik neem dus maar ne dafalgan en nog meer drinken.

Daarna kunnen we naar binnen. We hebben gelukkig plaatsen onder een tent. We mogen wel niet overal zitten. Alle toeristen (die we al van heel de vakantie niet zijn tegengekomen) zijn nu allemaal hier ter plaatse. En worden allemaal bij elkaar gezet. Elke 42 dagen komt de Ashanti Koning buiten om zijn onderdanen te ontmoeten. Er staat geen klok op de Koning. Hij komt normaal tussen 12 en 13u naar buiten. Het is dus wachten tot dit moment. Er is een hoop beweging op het plein en beetje bij beetje druppelen de mensen binnen. Het is een bonte verschijning allemaal. Ondertussen worden de parasols opgebouwd. En de tijd tikt en tikt. Het gaat al voorbij 13u.

Eindelijk is het grote moment aangebroken. En opeens is er een behoorlijke chaos. Er komt een hele stoet uit de poort. Met bewakers errond. En dus nu alle toeristen die elkaar verdringen om een foto te maken. Uiteindelijk zit de koning op zijn troon, omringd door allemaal bewakers en hoogwaardigheidsbekleders. Achter ons staan een aantal grote trommels waar behoorlijk op geklopt wordt. Het doet pijn aan uw oren. Als iedereen zit, is het tijd voor de speeches. Hier gaan we niet meer op wachten, want we zitten al achter op schema. Van hieruit is het nog 5 uur rijden naar Anomabo.

Om tijd te winnen heeft Ben tijdens het festival al pizza’s besteld en die worden buiten aan het museum geleverd. Het wordt dus een picknick met pizza, lekkere pizza.
Nog even een pipi stop en dan loopt het mis. Buiten aan het paadje ligt een plas. Ik was daarstraks al bijna uitgeschoven. Dus nu extra voorzichtig, maar helaas. Hoe meer ik moeite deed om niet te vallen, toch gaan we op ons gezicht. Gelukkig kan ik me net draaien waardoor mijn fototoestel de grond gelukkig niet raakt. Wat mijn elleboog en rug betreft: is een beetje minder. En had al last van mijn rug. Schade opmeten en dan vertrekken.

Het wordt nog een lange rit. Pas tegen 20 uur zijn we in het laatste hotel. Voordat we de koffers en de kamers verdelen, gaan we eerst eten. Het is al laat dus het is gewoon buffet. Ook hier is het weer behoorlijk vochtig. De zee ruist op de achtergrond.
Na het eten worden de kamers verdeeld en kan je de rugzak uitpakken. In mijn eerste kamer staat de airco wel op, maar die staat op vriesstand. Er is ook geen bakje voorhanden dus het is gewoon aan, of uit. Ja, dat gaan we niet doen. Terug naar de receptie waar Ben nog dingen aan het regelen is. In zijn kamer is er blijkbaar wel een bakje voor de airco. Dus we wisselen van kamer. De graden van de airco gaan wel omhoog en omlaag, maar heb niet echt de indruk dat het ook effectief iets doet. Maar soit, daar gaan we nu niet meer over nadenken. Pyama aan en bed in. Het was een lange dag. Morgen nog één geplande excursie, en dan zit de georganiseerde reis erop.