Maandelijks archief: december 2015

Vandaag een lange reisdag, we rijden van Kaikoura naar Fox Glacier. Het was al aangegeven als een lange reisdag, maar het wordt toch echt een lange reisdag. We vertrekken om 6u45. We rijden en rijden. Hier en daar een foto en koffie stop. En uiteraard ook een kleine wandeling: dit keer in een mosbos. Beetje een trollenbos. Voor de lunch stoppen bij het strand in Hokitika. Lunchen op het strand terwijl achter je, op een 25km, de gletsjers. Na een half uurtje zijn we weer weg. Tegen zes uur zijn we dan eindelijk aan ons hotel. Fox Glacier is wel geteld 2 straten groot. Naast de deur kunnen we pizza eten, dus daar gaan we naartoe. Voor een keer komt alles redelijk snel en gelijk. Is hier toch wel zeldzaam. We zijn redelijk op tijd terug op de kamer. Nog wat internetten en schrijven en dan is de dag alweer om.
We beginnen dan alweer aan de laatste volledige week van de vakantie. Maandag 28/12 is het tijd voor onze tweede helikopter vlucht van de vakantie. Geen vulkaan nu, maar een schitterende vlucht over de gletsjers. We hadden om 8.45u afgesproken. Tijd zat denk je dan als je om 8 uur uit je bed komt. Maar blijkbaar hebben ze gevraagd om vroeger te komen. Dus evelien staat aan de deur om te checken of het kan. Wordt dus in mijn kleren springen en hopen dat ik alles bij heb. We moeten enkel de straat oversteken en dan kunnen we inchecken. En uiteraard hoort er ook weer een weging bij. Deze keer kan je wel je eigen gewicht zien. Vanaf nu stoppen we dus met eten. Ondanks dat je er met je bergschoenen, dikke broek, pull en fototoestel op staat, is het er ver over. Denk dat ik mijn goede voornemen van 2016 heb gevonden. 😩Uiteindelijk hadden we ons toch niet moeten haasten want ze hebben vertraging. Vermits we deze keer echt niets mogen meenemen van rugzak of zo, loop ik terug naar het hotel. (Lees: steek de straat over) Enkel het fototoestel en de zonnebril kunnen mee. Na de safety instructions kunnen we in het busje stappen en worden we weggebracht. ( lees: rijden gewoon 700m verder) Daar is het effe wachten en dan komt onze helikopter aangevlogen. We zijn maar met 4 dus is iets ruimer dan in Rotourua. Op de heenweg mag ik naast de piloot zitten. We stijgen op en maken dan een super mooie vlucht over de mount Cook en de Fox Glacier. Op die laatste maken we ook onze landing. Gisteren stonden we nog op het strand, vandaag staan we op een gletsjer. ☺️☺️ Is weer iets anders. De foto’s worden genomen en dan is het tijd om terug te vliegen. Het was alweer een super mooie ervaring die ik niet had willen missen.
Pas om 16u moeten we klaar staan voor de wandeling van vandaag, dus het wordt een namiddagje luieren. Gewoon wat rust, schrijven, iets eten… Meer moet dat niet zijn. Om 16u vertrekken we dan naar het spiegelmeer Lake Matheson. Een mooie wandeling van een kilometer of vijf. Onderweg komen we aan DE fotostop: de gletsjers die weerspiegelen in het water. Helaas is het ondanks dat het warm is, teveel wind om de weerspiegeling te zien. Dus helaas geen foto zoals op alle plaatsjes staan. Maar het was zo ook wel mooi. We eten daar nog iets en dan rijden we weer naar het hotel. Morgen weer een nieuwe plaats: Queenstown 😀

Vandaag zaterdag, 2de kerstdag. We moeten op tijd vertrekken, omdat we een strakke planning hebben voor de dolfijnen en walvissen. In plaats van de afgesproken 7.30u zijn we ineens om 7.15u weg. Wat een gejaag voor een zaterdagmorgen. 

Om 12.15u moeten Dirkje, Nel en Cheryl bij de check in zijn. Zij gaan vandaag zwemmen met de dolfijnen. Ze gaan op zee op zoek naar de dolfijnen en worden dan te water geladen. Wij rijden door naar het hotel. De walvistoeristen hebben nog een beetje tijd om eten. Maar vermits we gewaarschuwd zijn door Evelien over de ruigheid van de zee, eet ik toch maar niet teveel. Tegen half twee vertrekken wij. We krijgen eerst een safety instructie en dan de bus op richting haven. Het is niet echt een gewone boot. Het is een redelijke speedboot. We moeten allemaal binnen gaan zitten, en mogen pas aan dek als de boot stil ligt, omdat er een potvis ligt.

Het zijn hier allemaal potvissen. Geen orka’s. Die zijn er wel, maar komen hier heel zelden voor. Ze zouden er wel gezien hebben in de morgen. De eerste keer dat ze de boot stilleggen is voor een slapende potvis. Veel zie je niet buiten een vlek en af en oe spuit hij eens. We zijn niet alleen op het water. En de boten staan ook in onderling contact. Allemaal snel terug binnen en weer weg naar de volgende. Hier ook alweer een slapende. Het is blijven kijken, fototoestel constant in de aanslag. Op een bepaald moment zie je dan alles naar beneden gaan en is het wachten op de staart. Spannend, komt die of komt die niet… Jihaaaaaaaa, daar is ie!! Klik klik klikklik. Je hoort niets anders dan fototoestellen afgaan. En dan een gejuig dat we dit toch gezien hebben. Iedereen in euforie en we zijn weer weg. We vinden er nog eentje. En ook die is ons goedgezind. En laat ons ook nog zijn staart zien. Als kers op de taart krijgen we nog een aantal dolfijnen rond de boot die ook nog eenshun kunstjes komen vertonen. Jep, het was een zeeeeeeeer geslaagde boottocht. En meer overtuiging dat ik ooit de orka wil zien springen.

We komen weer terug aan bij het hotel en ook de dolfijnzwemmers zijn terug. Die hadden ook een super namiddag gehad. Iedereen blij en gelukkig. Terwijl het grootste deel van de groep bij de Indier gaan eten, ga ik met Cheryl, Peter en Ida eten in the Pier. Lekker en we zijn op tijd terug in het motel. Nog beetje rommelen, schrijven en dan is de dag al weer om en slapenstijd… 

Morgen lange reisdag naar Fox Glacier…

Woensdag 24 december… Vanmorgen maken er een aantal nog een boottocht naar het vogeleiland Mortuera. Heel veel vogels zie we niet en is ook een behoorlijke klim om aan de top te geraken. Tegen 10 uur zou de boot op ons oppikken, maar die komt niet. Uiteindelijk komt Greg ons halen met het kleine bootje en brengt is weet naar de rest van de groep die staat te wachten aan Ship Cove. Na een half uurtje komt dan toch de ferry aan die ons terug zal brengen naar Picton. Hier zal onze nieuwe bus en chauffeur ons opwachten.
Vermits we al vertraging hebben opgelopen met de boot, wordt het een zeer snelle lunch van een half uurtje. De planning is strak want er moeten nog boodschappen gedaan worden voor de komende dagen. Het is vanavond kerstavond. De familie Surinamers zal vanavond het eten voorzorgen. Morgen hebben we en kerstontbijt, en kerst bbq.
Bij de winkel aangekomen, heeft evelien haar lijstje. Samen met haar, Gertie en Willie doen we een poging om zo snel mogelijk alles te vinden. Niet evident want zijn allemaal dingen die ik nooit niet koop. 😉 Na een uurtje hebben we zo goed als alles gevonden en zijn we 650 dollar armer. Gelukkig was de pot nog niet helemaal leeg. Tegen kwart voor zeven zijn we dan eindelijk in het motel en moet het koken nog beginnen. Het is een motel ipv hotel en we worden ingedeeld in huisjes van 3. De familie slaapt bij elkaar en ik krijg een huisje met Cheryl. We hebben wel elk onze eigen slaapkamer. Terwijl de vrouwen achter het fornuis staan, wordt de tafel aangekleed. Evelien heeft niets aan het toeval overgelaten en van de eigenaar krijgen we zelfs een kerstboom die verkleurt als het donker wordt. Tegen negen uur kunnen we dan eindelijk aan tafel. Met op het menu: rotti, blijkbaar iets typisch Surinaams.
De eigenaar Vincent komt dan nog met een leuk idee. Verderop in het dorpje is er een huis dat helemaal versierd is met lichtjes, je moet het blijkbaar echt gezien hebben… Okido, wij dus om half elf nog richting dat huis. En daar zijn we zeker niet alleen. En als je dacht dat er bij ons huizen zijn met TEVEEL lichtjes, dan had je dit moeten zien. Dit was echt TEVEEL!! 😳 65.000 lichtjes zijn gebruikt. Het duurt 2,5 maand om het op te bouwen. Maar het is wel heel mooi om te zien. Ook de kerstman is aanwezig en kan je mee op de foto. Tot zover het ontsnappen aan kerst 😉 Tegen half twaalf lig ik dan eindelijk in mijn bed.
En dan is de dag daar: 25 december: Kerstmis.
We beginnen de dag met een kerstontbijt. En ook hier heeft Evelien weer haar werk van gemaakt. Allemaal een hard gekookt eitje, yoghurt, croissantjes, krentenbrood, en voor de belg: muizenstrontjes. Allemaal gezellig buiten in korte mouwen op de gazon. We moeten wel een beetje voortdoen, want we moeten de watertaxi halen. Terwijl Evelien verder de voorbereidingen doet voor de kerst bbq van vanavond, gaan wij met de boot vanuit Kaiteriteri het Abel Tasman park in. Blijkbaar was er een Nederlandse ontdekkingsreiziger Abel Tasman die ook deze kustlijn heeft afgevaren. Je kan kiezen aan welke baai je wordt afgezet en wat je gaat doen vandaag. Sommige kiezen voor de lange wandeling, ik voor de iets kortere en andere blijven gewoon rustig aan het strand totdat de boot je weer oppikt.
Wij gaan van boort in Awarouwa. Van hier maken we een wandeling van ongeveer 5-6 km naar Tonga Bay. Het is half twaalf als we vertrekken en de boot pikt ons maar terug op om iets voor drie. We zetten er stevig de pas in en lopen via een pad langs de bergflank, over een strand naar de aankomstplek. Het is een mooie wandeling. Het water is hier echt blauw blauw en de omgeving erbij maakt het af. We hebben nog een dik uurtje wanneer we in Tonga Bay aankomen. Ik heb mijn bikini wel bij me, maar het water is me toch te koud. Ik houd het bij pootjebaden. Willy en Gertie trotseren wel de kou. Chapeau! 😀 Het is gewoon lekker genieten en foto’s maken. Alleen het strand valt niet echt mee om op je blote voeten te lopen. Er liggen een hele hoop kleine stukjes schelpjes. Ik dacht dat ik genoeg eelt onder mijn voeten had, maar niets is minder waar. Tegen dat we aan boord gaan, zijn mijn voetzolen kapot. Onderweg pikken we ook de wandelars weer op. Wanneer we terug aankomen in Kaiteriteri, is het laagtij en moeten we onze schoenen weer uit en stukje door het water. Ik doe dan snel weer mijn schoenen aan, maar helaas. Om aan de weg te geraken moeten we nog eens door een stuk water. Niet zo hoog deze keer, dus ik besluit mijn schoenen aan te houden. Maar ook hier helaas: het water was op het einde toch dieper dan ik dacht en heb dus alsnog water in mijn wandelschoenen. Wordt ze snel te drogen zetten wanneer we weer in het motel komen. Het is ondertussen bijna 17u en om 18.30u verwacht Evelien ons terug aan het buffet voor onze kerst bbq.
Zij en Jeff hebben de hele dag staan koken en voorbereiden. We beginnen met een broodje en dan is er dus de bbq: vis, hamburgers, kip, groenten. Alles wat je maar wil en nadien nog een dessert. Daarbij ook nog eens de tafels helemaal in kerstsfeer en de feestcrackers, en je hebt een heus kerstfeest. Alweer in de zon, lekker buiten. Het lijkt niet echt kerst als je naar het weer kijkt, maar we hebben wel alles om het te laten lijken op kerst.
Vermits we morgen vroeg op moeten om op tijd bij de dolfijnen en walvissen te zijn, wordt er snel afgeruimd en afgewassen. Dan nog even kijken welk keuken gerei er uit welk huisje komt, en dan kunnen we moe maar voldaan ons bedje inkruipen. Kerstmis zit er weer op. Zijn er weer een jaartje vanaf. 😀😉

Dinsdag 22 december al weer. Vandaag vliegen we naar het Zuider Eiland. Om 6u40 staan er 2 busjes om ons naar de luchthaven te doen. We zijn daar op een klein kwartiertje. We lopen met al onze bagage gewoon tot aan de gate. Daar worden ze aan de hand van het gewicht verdeeld en krijgen we onze boarding pass (lees gewoon een stukje geplacificeerd papier 😀) We worden ook verdeeld in 2 groepen, de blauwe en de paarse. We vliegen namelijk niet met een groot vliegtuig, maar met een cesna, waar maar 12 mensen tegelijk in kunnen. En wij zijn met 17…. Ik ben deel van groep 2. We vertrekken tijdje later dan de anderen. Ben niet zo happig op van die kleine vliegtuigjes. De ervaring in Kenia naar Masai Mara was niet echt top. Het wordt een mooie vlucht over de Sounds van ongeveer een dikke 20 minuten. Echt veel langer had het ook niet moeten duren. Er was behoorlijk wat wind en met gevolg een aantal luchtzakken. Dus mijn maag draaide redelijk. De landing in Picton was ook gewoon op een stukje grasland. De bagage wordt gewoon op een tractortje met kleine aanhangwagen geladen. Dan busje in en op 5 minuten staan we aan de haven. Daar stappen we in de ferry en varen we een kleine 2 uur naar Ship Cove.
Daar vertrekken de wandelaars te voet naar onze accommodatie. Wij worden opgepikt door Greg. De komende 2 dagen zitten we afgesloten van de buitenwereld. Geen wifi, geen gsm bereik… De accommodatie is gewoon een familie huisje. Je hebt 1 gemeenschappelijke keuken en living. En er zijn net genoeg kamers om ons allemaal te leggen. Ik moet hier ook een kamer delen. Zijn allemaal kamers met stapelbedden en is geen plaats voor een single kamer. De bedoeling was dat ik de kamer zou delen met Evelien, maar ik eindig met Gertie in de kamer 😀 De rest van de namiddag staat er niets mee op het programma, en dat doe ik dan ook niet. Ik kruip gewoon de zetel in met mijn boek en blijf daar de ganse middag zitten. Gewoon niets doen….. ‘S avonds wordt er voor ons gekookt en moet er dus gegeten worden wat er opgediend wordt. Geen opties. Gelukkig is het de eerste avond tomatensoep en kip 😋 Dan nog wat bij de open haard en kunnen we ons bed in kruipen.

Woensdag staat er alweer een wandeling op het programma. Voor de niet-wandelaars staat er een boottocht op het programma. We varen beetje rond het eiland. We zijn een kleine 2 uur weg en zijn behoorlijk uitgewaaid. We hebben geluk met het weer en onderweg zien we de wandelaars nog over de bergkam lopen. Tegen de middag zijn we terug. Tijd om onze eigen lunch te maken. En de rest van de namiddag niets te doen. Alweer… Ik word er beter en beter in. 😉 Ik schrijf ene beetje, maak wat foto’s en zit beneden een beetje aan het water. Ook vanavond is het eten wat de pot schaft. Nog even wat lezen en is alweer bedtijd. De dagen gaan snel… Ook als je niets doet.

Op zondag rijden we naar onze laatste stop op het noorder eiland: Wellington, de hoofdstad van Nieuw Zeeland. De reisdag is niet zo indrukwekkend als de vorige. We stoppen voor het ontbijt bij een boerderijtje en de lunch eten we op bij een speeltuintje. We nemen een korte stop voor de lunch, zodat we op tijd in Wellington zijn.
Voordat we naar ons hotel rijden, maken we nog even een kleine citytour met de bus. Evelien heeft dan nog een surprise stop. We rijden helemaal naar de top van mount Victoria, en vandaar hebben we een geweldig uitzicht over Wellington. Het is vandaag ook Paul zijn laatste dag. Eens hij ons afgezet heeft aan het hotel zit zijn werk erop. Morgen, maandag, moet hij vroeg vertrekken. Hij moet tegen de middag al terug zijn in Auckland. De afscheidsspeech doen we dan maar voordat we van mount Victoria naar het hotel rijden. De bagage wordt op de kamer gedropt en we gaan met een aantal op stap. We lopen naar de haven toe en vleien ons daar neer op een terrasje. Verder komen we vandaag ook niet meer. Jan en Sionne sluiten nog aan, en we besluiten daar ook te blijven eten. Het is ondertussen te koud en winderig geworden om te blijven zitten en we verhuizen dus naar binnen. Lekker eten en dan weer naar het hotel. Morgen een ganse dag vrij in Wellington.
Maandag dus een hele dag om in te vullen. We lopen eerst naar het Te Papa museum. Het grootste museum in Nieuw Zeeland. Je hebt 5 verdiepingen. Elke verdieping heeft een apart thema. Ik begin met de uitleg over de oorlog en dan over de aarde. Hier staat ook de aardbeving simulator. Hier valt het op zich nog mee voor die 10sec. Maar als het veel langer duurt en misschien nog harder, wordt het wel beangstigend denk ik. Om half 13u hebben we dan weer afgesproken aan de uitgang. Iedereen is zijn eigen weg gegaan. Samen lopen we nu naar het cafe “Leuven”. Had ik toevallig gezien toen we onze citytour kregen gisteren. Is echt raar om te zien. Je zou gewoon een oud cafe op de grote markt binnen gaan, hier ziet het er net zo uit. Spreuken op de muur en de leuzes: ‘mijn thuis is waar mijn stella staat’ en ‘de hemel is geen bier, daarom drinken wij het hier’. We eten hier lekker en de Belgische bieren worden gedronken. Eens genoten van het eten en drinken, nog even wat foto’s en dan zitten de ‘officiele’ dingen erop voor vandaag. Nu gaan we shoppen! Kleren van Icebreaker voor Arno, een nieuwe rugzak voor Gertie… En dan lopen we langzaam terug naar het hotel.
Gertie en ik gaan nog even het zwembad in. Is een piep klein zwembad en zet daar dan zo’n paar rot kinderen tussen die geen moeite doen om op zij te gaan of beetje rustiger te worden. Ja, dan ben ik snel uitgekeken op het zwembad. Gertie houdt het langer vol dan ik, ik ga genieten van een warme douche op de kamer 😀 Rond half zeven gaan we nog iets kleins eten (vermist we allemaal goed gegeten hadden in Leuven 😉) en dan is het tijd om de rugzak te pakken en te slapen. Morgen vliegen we naar het Zuider Eiland.

We zijn alweer vrijdag. Een week geleden liepen we nog te zweten in Singapore 😓 Nu zijn we op pad naar het Tongariro National Park. De eerste stop voor vandaag is Waiotapu Thermal Park. We zitten hier in een thermisch gebied en dat uit zich hier door gigantische modderpools. We stoppen eerst bij een grote modderpool voor de eerste foto’s. Daarna rijden we door naar het Thermal Park. Hier kan je verschillende wandelingen doen langs de verschillende pools. Het paradepaardje en hoogtepunt hier is de Champagne Pool. Nu dat er nog niet veel toeristen zijn, gaan we daar eerst naartoe. We hebben geluk: er staat niet mega veel rook en je ziet de brubbels nog in het water. Eens de foto’s genomen, lopen we verder de wandleing af. Op het einde komen we nog aan een helgroene pool: the devill’s bath. Als het hier niet zou liggen, zou je kunnen denken dat ze het water gekleurd hebben. Maar niets is dus minder waar. Om tien uur moeten we al weer klaar staan want om 10.15u moeten we bij Lady Knox zijn. Een geiser die elke dag rond hetzelfde tijdstip uitbarst.

We zijn hier zeker niet alleen, in tegendeel. Het is knokken voor een plaatsje zonder dat er mensen voor je rechtstaan. Voordat hij uitbarst, krijgen we nog een heel praatje over de naam en werking. Maar omdat ze nooit kunnen voorspellen wanneer hij uitbarst, wekken ze dat iedere dag op met er een pak zeeppoeder in te gooien. Dan begint hij lichtjes te dampen om dan water uit te spuwen. Normaal kan het tot 10m hoog en voor een uur lang, maar nu gaat het echt niet hoog, en is op 30seconden gedaan. Wat een afknapper en zeker als je al in Ijsland bent geweest. Achteraf vertelde Paul, dat die ventjes in paniek waren, want het liep allemaal niet zoals gepland. Het was dus veel minder dan normaal.

We rijden verder door naar de Huka Falls. Het water is helder blauw. Is moeilijk op foto vast te leggen met al die zon 😎 We wandelen naar de andere kant waar Paul ons weer oppikt. Het is een mooie wandeling, met mar weinig toeristen. Op het einde van de wandeling zit Paul op ons te wachten met wat cake en fruitsap. Vervolgens kunnen we dan doorrijden naar onze slaapplek van vanavond. Eens daar toegekomen, eigenlijk een soort skilodge, staat er een stevige wind. Het is een zuiderwind en in tegenstelling van bij ons is dus koud ipv warm. Hij komt hier namelijk vanuit Antartica. 😨 Gelukkig hebben ze hier een bubbelbad. Zo krijgen we toch nog een beetje warm. Morgen lopen wij niet de crossing van 19km. En dat betekent: uitslapen 😀 Wij gaan pas om 10u weg. Het programma van de dag is lichtjes gewijzigd. We zouden normaal een wandeling maken naar een waterval. Een deel zou met de stoeltjeslift omhoog gaan. Nu is het plan dat we eerst met zijn allen met de stoeltjeslift naar boven gaan. Zie het niet direct zitten, maar vermits iedereen naar boven gaat, kan ik niet anders dan meegaan. Als we met onze kop eerst naar beneden van de zandduin durven, dan kan de stoeltjeslift niet zo erg zijn zeker? 😮

De kaartjes worden gekocht en we lopen naar de lift. Het eerste stuk is een 2 persoonslift. Ik ga samen met Evelien. We moeten nog een stuk verder,en dat is een 3 persoonslift. Eens boven vlieg je bijna weg. Gelukkig heb ik mijn kway meegenomen en houdt dat toch even de wind tegen. We gaan eerst effe iets drinken in het hoogste cafe van Nieuw Zeeland. Die ligt op 2020m boven zeelevel. Het is heerlijk vertoefen op het terras in de zon. Wanneer de koffie opgedronken is, gaan we even een wandeling maken. Nu dat we hier zijn, moeten we toch even profiteren van de sneeuw. Foto in de sneeuw: check 😉 Na een korte tour en fotoshoot, nemen we de lift weer neer beneden. Even iets eten in Whakapappa village en dan maken we toch de wandeling naar de Taranaki Falls. Het is echt warm en we lopen constant in open vlakte voor een groot stuk. De waterval is niet echt super. Het is een beetje een Ijsland waterval. Na 2,5 uur lopen komen we terug bij de bus. Terug naar het hotel en nog even bubbelbad in. Nog lekker eten, afrekenen en weer bedje in. Morgen weer vroeg vertrek naar Wellington.

RestWoensdag 16 december. We zijn al weer bijna een week onderweg. We rijden vandaag van Paihia naar Rotorua. Het weer is niet optimaal vandaag, maar op zich is dat niet zo erg, vermits het een reisdag is. We rijden opnieuw door Auckland. Hier is het nog mooi weer, maar hoe verder we in de dag komen, hoe bewolkter en grauwer het wordt. Na de middag zetten we Gertie en Willy af bij de Hobbit. Wij rijden verder door. Het regent ondertussen pijpestelen. Normaal zouden we gaan wandelen, maar ik blijf lekker in de bus zitten. Een paar dapperen gaan toch en lopen de Te Waihou Walkway. De anderen rijden met Paul mee naar het einde van de wandeling. We lopen toch de anderen een beetje tegemoet om het groene water te zien. Maar al snel zijn we terug aan dr bus en wachten de anderen op. Het is ondertussen helemaal opgeklaard weer. We kunnen weer door naar Rotorua. Diegene die morgen de helikoptervluxht doen, moeten nog snel op de weegschaal en dan kunnen we door naar het hotel. Het is hier thermisch gebied en dat ruik je ook. De zwavellucht en lucht van rotte eieren komt je tegemoet als je de bus uitstapt. Vanavond staat ook de Maori show op het programma. Er is dus net genoeg tijd om snel naar de winkel te gaan en te douchen. Om 19u worden we opgehaald voor het spektakel.

We rijden ongeveer een hakf uurtje voor we aankomen aan het “maori dorp”. We zijn hier duidelije niet alleen. Ze hebben hier 4 grote bussen gedropt. Elke bus heeft een chief gekozen en zij worden eerst ontvangen door het Maori hoofd. Wnneer die ceremonie afgelopen is, worden we in “kleine” groepjes verdeeld. Nu ja, klein!?? Het zijn zeker groepen van 20-25 man. Elk groepje begint bij een hutje waar je wat uitleg krijgt. Wanneer die gedaan is, schuif je verder door. Veel volk, veduw, en in het bos… De (gehoopte) mensen fotos worden niets. Is toch beetje teleurstelling. Als we alle hutjes hebben gezien, mogen we gaan eten. Die vier bussen dus gelijk in een soort eetzaal. 3 keer hetzelfde buffet en gaan… Is hier ook een overrompeling. Er wordt nog wat gezongen en rond 22uur worden we beetje buiten gekeken. Terug de bus op en weer naar het hotel. Morgen grote dag met de helikoptervlucht.

Donderdag is het dan zover. Om acht uur vertrekken we te voet van aan het hotel naar de waterfront. Is een mooi wandelpad, maar snap nu waarom we om acht uur moeten vertrekken als we er maar om negen uur moeten zijn. We lopen bijna 45min langs het pad. Bij de waterfront aangekomen, moetrn we nog eens op de weegschaal om het gewicht bij de juiste naam te plakken. We zijn met 9 en hebben 2 helikopters. Ik zit in de helikopter samen met Willy, Gertie en Sheryl. Is toch spannend allemaal. Wanneer de eerste helikopter is gevuld, komt de onze aanvliegen. Onze reddingsvest aan, en in de helikopter. Laat ons maar vertrekken. Voordeel tov een vliegtuig, je hebt niet veel plaats nodig om op te stijgen. Je gaat gewoon recht omhoog. We hebben een vlucht van 40min tot aan White Island. Het grootste stuk gaat over zee. Het is allemaal niet zo eng als gedacht. Na 40 minuten komt het eiland in zicht. We landen vanvoor aan het eiland. We krijgen een helm, en een gasmasker voor het geval de zwavelgeur te erg wordt. En dan gaana we op pad.

Het is echt een fantastisch zicht: al die wolken, de verschillende kleuren. Niet veel mensen kunnen zeggen dat ze op een actieve vulkaan zijn geweest. We hebben geluk met de geur. De wind staat in de juiste richting dus we hebben de gasmaskers niet nodig. We blijven ongeveer een dik uur op het eiland. De fotos gaan alweer hard. We hebben ook geluk want we zijn alleen op het eiland. Net als wij klaar zijn en terug gaan instappen, komt er een boot met toeristen aan. Zijn net op tijd klaar. We vliegen alweer terug naar het vaste land. Wanneer ik mijn fototoestel wil wegsteken, vind ik die tas niet meer. Shit, wnt het was niet de mijne. Kan me ook niet meer herinneren of ik het meegenomen had in de helikopter of toch achter glaten in het kantoortje. Ze gaan de piloten bellen om te zien of het nog in de helikopter lag. Ik hoop het wel, maar kan er nu ook niets meer aan doen.

We gaan dan maar eten en lopen weer naar het hotel. De rest van de namiddag doe ik niets meer. Gewoon wat op mijn bed liggen, internetten, en wat schrijven. Om 19u hebben we met een aantal afgesproken om te gaan eten. Er is een marktje waar er een hoop eetstandjes zijn. Dus daar kan iedereen kiezen wat hij zelf wil eten. Nog wat rondlopen en weer naar het hotel. Morgen rijden we door naar Tongariro National Park.

Maandag 14 december: vandaag doen we de cliffs en caves excursie. Om kwart voor acht moeten we beneden aan de haven zijn, want we moeten nog betalen. Om iets na acht, zwemvest aan en de boot op. Het is een speedboot. Eerst pikken we nog wat mensen op in Russell, aan de overkant van het water. Dan gaan we op pad. We varen langs 1 grot, en dat waren dan de caves. Daarna worden we gedropt op een eilandje. Van hier vertrekken veschillende wandelingen. Met een aantal nemen we de korte wandelingen. Diegene die graag wandelen en dat gewoon zijn, nemen de lange wandeling. In Nieuw Zeeland is niets vlak. Dus het wordt toch nog een pittige tocht. Ook de zon maakt het zwaar. En als je dan nog een beetje verkeerd loopt… Vijf minuten voordat de boot vertrekt, komen we aan. Helemaal bezweet, toch beetje voldaan. Nu een lekker cola light voor de tocht terug naar Russell.
Daar stappen we uit. Samen met Dirkje en Nel ga ik wat eten. De stappers onder ons vertrekken van hier te voet terug naar Paihia. Een wandeling van een uur of vijf. Daar pas ik voor. We nemen gewoon de ferry terug. Nog iets drinken op de pier, boodschappen doen. Tegen dan is het een uur of vier. Vanaf nu rust, gewoon wat rommelen, wat schrijven… Tegen zeven uur vertrek ik dan samen met Gertie, Sheryl en Willy terug naar Russell voor de zonsondergang. Zo druk als het er deze middag was, zo rustig is het hier nu. Ondanks dat het wat bewolkt is, wordt het toch een mooie zonsondergang. Met de laatste ferry om 22u gaan we terug naar de overkant en het hotel.
Op dinsdag gaan we naar het uiterste puntje in het noorden. De eerste stop is alweer een kauri boom. We hebben de bomen nu wel gezien. Maar ze zijn natuurlijk belangrijk voor de Maori. Dus ze zijn niet over te slagen als de buschauffeur een maori is ☺️
Vervolgens rijden we door naar de pipistop. Daar kan ook koffie gedronken worden indien nodig. Dan rijden we naar het eerste hoogtepunt  van vandaag: het sandboarden. We hadden dat al eens gedaan in Peru, maar hier pakken ze het een beetje anders aan. Je krijgt een soort surfbord, maar dan de helft zo groot. Je legt het board neer, je legt je met je buik erop, handen vanvoor aan het board, en gaan.

Als ik de zandduin zie, weet ik het toch niet helemaal zeker af ik het ga doen. Is toch behoorlijk stijl om met je gezicht eerst naar beneden te gaan. Maar eens moet je dat eens doen. Dus zal dan vandaag zijn… ☺️ eerst komt de zwaarste opdracht: tot boven boven op de duin geraken. Niet evident, want je zakt iedere keer weg, en iedereen wil naar boven. Ik neem de kortere en tragere route. Ik leg me neer, krijg de laatste instructies en dan is het gewoon gaan. Met je voeten moet je sturen en afremmen. Is een fijne ervaring geweest. Gelukkig stop ik op tijd voordat ik de harde grond verder op donder. Want diegene die de hogere en dus de snellere route hebben genomen, die schuiven nog een heel stuk verder na het zand. Daar blijf ik van gespaard. Ik ga nog een tweede keer, daarna heb ik de moed niet meer om de duin op te klimmen. Was een ongelooflijke ervaring, kunnen we ook weer op het lijstje van “heb ik toch maar gedaan” komen. ☺️ 

Voor de lunch tijden we verder naar het strand. We hebben hier niet ongelooflijk veel,tijd, dus ik gebruik mijn tijd om gewoon te genieten. Je kijkt naar die Australische series en denkt dat zo’n stranden niet bestaan. Wel hier bestaan ze zeker en vast. De foto’s gaan hard! 🎞 allemaal weer de bus in en dan rijden we helemaal door naar het meest noordelijke punt van Nieuw Zeeland: Cape Reinga. Hier komen de Stille Oceaan en de Tasmaanze zee samen. Net zoals in kaapstad, zie je een duidelijke lijn waar ze elkaar raken. Is echt een fantastisch zicht van daarboven. Eerst lopen we de berg op en daarna nog even naar de vuurtoren.

we hebben een strak schema. We moeten zeker op het juiste moment aan het strand zijn. We gaan met de bus over het zand rijden, maar dan moeten we rekening houden met het tij. Het lukt ons en is raar om te zien dat een bus toch zo’n snelheid kan ontwikkelen op het strand en deels door het water. We maken nog 1 pipistop en daar worden ook de fish en chips besteld. Tegen dat we dan aankomen, zijn ze allelaal klaar en kunnen we snel eten en verder rijden. Dit was de laatste stop van de dag en we rijden terug naar Paihia. Vermits we zo laat gegeten hebben, loopt er niemand meer naar het dorp om te eten. Samen met Gertie probeer ik de filmpjes van de GoPro op de tablet en externe harde schijf te krijgen. Het lukt niet meteen en ook Arno komt erbij. We zitten ondertussen met 3 op de grond voor de kamer. Ook paul komt eens kijken, maar het lijkt niet te werken. Wanneer Paul achter een kabeltje gaat om het laatste te testen, werkt het ineens wel. Dus alles kan overgezet worden. Tegen dat we klaar zijn en nog iets willen gaan drinken, is de bar al gesloten. Dat wordt dan maar bedtijd. 

Zijn dus op vrijdag om 18u opgehaald en naar de luchthaven gebracht. Iets voor negen zijn we de lucht in gegaan. Ik was helemaal knock-out, dus weet zelfs niet dat we opgestegen zijn. Een mens zou voor minder…

Op zaterdag, bijna 42 uur later dan vertrek in leuven, landen we dan eindelijk op Nieuw-Zeelandse bodem. De douane zijn hier superstreng, kijk maar naar die programma’s op tv. Dus we kruisen allemaal mooi de dingen aan die we toch mee hebben. Beter aangeven, dan gesnapt worden. Maar iedereen komt vlot door de controle. In de inkomsthal staat Evelien ons al op te wachten. Een half uurtje tot het hotel en dan is er eindelijk een bed. Het is ongeveer iets voor 14u als we allemaal ingecheckt zijn. Om snel aan het uursverschil gewoon te worden, gaan we met een aantal en Evelien op pad. Zo blijven we in beweging. We gaan naar het Albert Park en de haven. Na toch een behoorlijke wandeling, zijn we dan terug in het hotel. Eindelijk die douche, wat kan water toch deugd doen. ‘S avonds gaan we iets eten in het concept van de Rose Garden (weet alleen niet meer in welk land dat was 😊). Je kiest een tafel en rondom rond zijn verschillende “restaurantjes” : een italiaan, japanner, frans,… Je gaat naar datgene dat je wil eten, je geeft je tafelnummer op en betaalt. Wanneer het klaar is, wordt het aan tafel gebracht. Zo eet iedereen toch wat hij graag wil en eten we samen. Daarna gaan we met zijn allen nog een ijsje eten. Als je in Auckland bent, moet je daar zeker een ijsje hebben gegeten. Check: opdracht 1 is begonnen. Heb al een foto van mij met een ijsje 😉 daarna kruipen we eindelijk in een bed. Doet deugd na 2 nachten in het vliegtuig.

Het is zondag, ne mens weet al niet meer wat dag het is met al die uurverschillen. Vandaag rijden we richting Bay of Islands. De eerste stop is een klein museumpje over de Kauri boom. Klein, schattig museumpje waar je snel doorbent. We zijn vanmorgen ook met bewolking vertrokken en nu giet het water. Dacht dat het hier altijd zonnig was??

We vervolgen onze weg naar Paihia. Onderweg stoppen we nog bij het Kauri bos en de Tana Mahuta. Dat is de grootste boom in Nieuw Zeeland, ruim 51m hoog. De weg is echt een slingerweg, en Paul geeft goed gas. Heb toch een beetje een draaierige maag. Gelukkig is het laatste stuk beetje minder bochtig. Tegen de avond komen we aan bij ons hotel. We douchen en om 19u gaan we richting het water om te eten. Het is op het water en is met allemaal lounge zetels. Je gaat er in zitten en je komt er niet meer uit. Het zijn ook allemaal kleine dingen die je kan bestellen om te eten. Tegen 21u terug richting hotel en poging tot slapen. Morgen maandag en we vertrekken al om 7.45u. Helaas is mijn klok toch niet helemaal aangepast. Ben klaarwakker. En de buren kletsen graag 😔

Het was een heel lang jaar, met heel weinig verlof. Het was een druk jaar, met weinig rust. Maar nu is het tijd om naar de andere kant van de wereld te vliegen. De afgelopen week was hectisch, gelukkig had ik op woensdag een ganse dag verlof. Boodschappen doen, overal dag gaan zeggen, en nog een babbel met ingrid. Om half zes begin ik dan in te pakken. Gelukkig is het niet de eeste keer, dus tegen half negen is mijn grote rugzak gepakt. En is de dag rugzak zogoed als gepakt.

Tegen tien uur lig ik dan eindelijk in mijn bed. Nog paar uren genieten van mijn eigen waterbed. Ik zie elk uur van de nacht, maar heb wel het idee dat ik geslapen heb. Om half 5 loopt de wekker dan af. Nog snel wat muziek op de iphone zetten, douchen en nog eens 356 keer alles checken… Om half zes staan liesbet en els voor de deur en kunnen we de rit naar schiphol beginnen. Normaal hebben we ruim de tijd, maar onderweg hebben we toch nog heel wat file. Vooral in nederland. Om half negen staan we dan toch aan de check in. Blijkt nu dat je wel online kon inchecken. Gelukkig gaat het redelijk voor uit. We gaan nog wat drinken en dan is het tijd om door de douane te gaan. De controle is toch verscherpt precies, dus ben wel wat tijd kwijt voordat ik erdoor ben. Is ondertussen 10u als ik aan de gate kom. Snel nog een pipi stop, wat smssen en whats’appen sturen en dan is het al tijd om te boarden. Niet veel tijd dus gehad om te stressen. Het is nu 10.900 km naar singapore en 11u40 reistijd…. Ik hoop dat de iphone verkeerd is want het zou daar nu regenen. En ik heb geen kway of jas in mijn rugzak zitten en de grote bagage wordt onmiddellijk doorgecheckt naar Auckland. Dus hopen dat toch de zon een beetje schijnt. 

We vertrekken te laat en gaan een vlucht te gemoet van 11.40u. Ik zit gelukkig aan het gangpad en kan toch een beetje slapen. Het licht gaat ook op tjd uit, zodat je het gevoel hebt dat het nacht is.

Om half zes raken we singaporese grond. Er staat een meneertje ons op te wachten. Normaal zouden er nog 5 mensen zich bij de groep moeten voegen, maar die komen niet opdagen. Om zeven uur wordt er beslist om toch aan de city tour te beginnen. Het is hier zeven uur later, dus tel maar hoe laat het eigenlijk voor ons gevoel is…

We doen de hoogtepunten aan van singapore. Het is hier redelijk weer met een temperatuur van 31 graden om half negen in de morgen. Tel daar nog de vochtigheid bij van 96% procent en dan is het helemaal compleet. Rond 13u zit de tour er dan op en kunnen w iets gaan eten in China Town. En dan heeft de iphone toch gelijk: het begint water te gieten. Wordt dus een namiddag in de regen rondploeteren tot 18u als ze ons komen halen om naar de luchthaven te rijden. Gelukkig vinden we een cafe met gratis wifi. Vandaar nu al dit verslag.

Tot een van de volgende