Om half 6 loopt de wekker af. We moeten voor onze laatste dag ook nog vroeg opstaan. Vladimir pikt ons om 6uur op om naar de luchthaven te gaan. Er is een tijd van komen en gaan, en de tijd van gaan is nu gekomen. Annette mag niet mee binnen tot aan de check in. En dus is daar het afscheid al. Is altijd het minst leuke moment van de reis.
Je moet hier een heel stappenplan afwerken. Eerst de bagage inchecken. Ik stop mijn trekkersrugzak bij in mijn flightbag. En zo kom ik aan een gewicht van 21.5kg. Gelukkig nog net onder het maximum. En geloof het of niet, maar we hebben van de eerste keer 2 plaatsen naast elkaar. Enkel het gangpad zit er tussen. Maar goed, dat overleven we wel 🙂 Nadat de bagage ingecheckt is, moeten we de luchthaventaks nog gaan betalen. Alweer aan een ander loket en weer aanschuiven. Het is ondertussen half 8 voorbij. Er is beneden nog een koffietent, dus we kunnen daar nog ontbijten en een koffie drinken. Vervolgens lopen we via de shopping promenade naar de douane. Ik zie nog de typische likeur van ecuador in een beeldje van de evenaar. Maar dat kost 12 dollar. Dat ga ik uitgeven aan rozen. Sorry Stijn!! Eens door de douane, nog meer winkeltjes. En een beetje verder staat het mevrouwtje met haar rozen waar Annette over verteld had. 25 typische ecuadoriaanse rozen voor 12 dollar. Speciaal ingepakt om mee te nemen in het vliegtuig en ik krijg geen miserie aan de douane in Nederland. Dat kan ik niet laten liggen. Dan is het alweer wachten totdat het tijd is om te boarden. Eerst worden Ewout en Huub nog afgeroepen en weggeleid. Ze worden meegenomen naar buiten en moeten hun koffer aanwijzen. Deze moeten ze openmaken en worden gecontroleerd op drugs. Er worden gewoon mensen uitgeloot, dus geen reden tot paniek. Dan mogen de blauwe streepjes boarden. Dus dat is onze call. Dit was de vakantie, we moeten terug naar huis 
Â
Het is ondertussen 9uur voorbij en we staan nog steeds aan de grond. Er is blijkbaar een probleempje, maar zou snel opgelost moeten worden. Een tijdje later: er is een technisch probleem en het duurt iets langer om op te lossen. Een uur later dan voorzien vertrekken we richting Bonaire. Daar toegekomen moeten we weer in transit voor net geen uurtje. Dan begint de grote oversteek (8u en 45 min) van de Oceaan naar Amsterdam. Ik hoop te slapen zodat de jetlag niet te groot wordt. Maar dat is slecht gehoopt. Heb 2 films uitgekeken, maar geen uur geslapen. Het is dan ook nog maar 11 uur ’s avonds in Quito als we om 6uur landen in Amsterdam. Voorlopig gaat het goed met de vermoeidheid. Het is een eindje lopen naar de bagageband en de douane. Maar alles verloopt zeer vlot. Tegen dat we aan de bagageband zijn, rollen de eerste valiezen er al af. Iedereen zijn koffer is erbij en is er snel. Dan is het alweer tijd om afscheid te nemen. Ondanks de twijfels van voor de vakantie, is het gezelschap reuze meegevallen en hebben we ons geweldig geamusseerd met elkaar. AlĂ©, dat telt toch voor mij. Ik weet natuurlijk neit wat de rest ervan denkt 
Â
Rond 7uur zitten we in de auto op weg naar huis. Vermits er onderweg behoorlijk wat werken zijn, rijden we een heel stuk binnendoor. Ik hou me redelijk wakker, maar het laatste uur of zo heb ik toch gemist, want ineens zijn we aan de batterijen in Aarschot. Rond een uur of 10 steek ik de sleutel in de deur van mijn appartement. Nu is het plan om wakker te blijven tot vanavond om dan de nacht te kunnen doorslapen. Het lukt me redelijk: ik pak mijn rugzak uit, kijk mijn mails na, rij achter een broodje en de krant en kijk wat tv. Rond drie uur kan ik me toch niet meer wakker houden en kruip ik in mijn bed tot de dag erna om 7uur de wekker afloopt.
Â
Back to reality!!! Back to work!!!!
Â
Het was alweer een geweldige, onvergetelijke reis, met heel veel hoogtepunten, zo goed als geen dieptepunten en eentje die weer voor altijd in mijn geheugen zal gegrift staan. Nog alles verwerken in een fotoboek en dan kunnen we weer beginnen uitkijken voor volgend jaar!
Â
Adios!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Mijke's reizen 