Voor dat we in Cuenca waren, hebben we nog een tussenstop gemaakt in Incapirca. De enige Inca site in Ecuador. Nu ja, inca. Daar geloven we niet veel van. Alles is maar op elkaar gesmeten zoals ze denken dat het was. Maar als er één kenmerk is voor de inca’s is het wel de precisie waarmee alles gebouwd werd. Dus voor ons alles behalve een nuttige stop. Zeker niet in de regen.
Eens in Cuenca blijkt dat wij toch de mooiste dekbedovertrekken hebben van heel de groep. De jonkies hebben de kinderkamer gekregen. Het is niet enkel zo klein als een kinderkamer, de dekbedovertrekken zijn van Disney. Ideaal voor ons dus 🙂
Dan volgt dus de vrije dag in Cuenca. Veel kunnen we er niet van maken. Het eten van gisteren was zeer lekker, maar mijn darmen kunnen het blijkbaar niet aan. Ik zit de hele morgen op het toilet en het blijft lopen. Veel meer dan een paar korte bezoekjes aan de stad zitten er dus niet in. Eens we even weg zijn, volgt de roep naar de wc weer. We gaan toch een ijsje eten in één van de beroemde ijsjeszaken van Cuenca.
Na de middag blijft alles rustig en kunnen we toch iets langer weg van het hotel: wat internetten, eindelijk de kaartjes kopen (zijn al bijna 2 weken weg) De inspanningen van het toilet hebben me uitgeput en ik sla het avondeten over. Ik ging douchen, maar ben gewoon in slaap gevallen. Iets voor 21u komt Liesbet binnen en ze heeft hetzelfde als ik. Alles komt er weer uit. Iedereen moet er blijkbaar eens aan geloven.
Na de middag blijft alles rustig en kunnen we toch iets langer weg van het hotel: wat internetten, eindelijk de kaartjes kopen (zijn al bijna 2 weken weg) De inspanningen van het toilet hebben me uitgeput en ik sla het avondeten over. Ik ging douchen, maar ben gewoon in slaap gevallen. Iets voor 21u komt Liesbet binnen en ze heeft hetzelfde als ik. Alles komt er weer uit. Iedereen moet er blijkbaar eens aan geloven.
De volgende morgen staat El Cajas nationaal park op het programma. Ik voel me nog niet 100%, dus ik sla dit over. Blijkbaar is het echt de moeite want Liesbet gaat toch mee ondanks dat zij ook geen 100% is. Annette komt kloppen om te horen hoe het er mee gaat. Ze stelt voor van toch een staaltje binnen te brengen bij het labo. Ze gaat toch met Yvonne. Dus ik laat me dan toch maar overtuigen. Na een kop Oregano thee (echt degoutant, maar als ze met 4 op uw handen zitten kijken,…) nemen we de taxi naar het laboratorium. Daar kunnen we na 2 uur het verdicht ophalen. Om de tijd te doden ga ik samen met Helen en Rian de citytour doen. Een tour door de stad met zo’n typische dubbeldekker. Af en toe gaat er een sirene en dan moet je je bukken. De electriciteitskabels hangen op sommige plaatsen een beetje laag voor de bus. We rijden tot boven om een mooi overzicht te hebben over de stad. Vandaar lijkt het niet al te best weer in El Cajas. (dat zou achteraf maar schijn zijn geweest)
Rond 13uur zijn we terug in het hotel en heeft Annette de uitslag en medicijnen al opgehaald. 2 kruisjes: niet veel goeds dus 🙂 Nog snel iets eten om de medicijnen in te nemen en in de namiddag staat er een bezoek gepland aan een panamahoeden fabriek. De hoeden komen dus daadwerkelijk uit Ecuador en hebben door een dom toeval de naam ‘panamahoed’ gekregen. Eerst krijgen we heel het fabricatieproces te zien. En dan is er natuurlijk tijd om de hoeden te passen en te kopen. Er worden een heel aantal hoeden gepast en het is grappig om te zien hoe de ene wel staat met die hoed en de andere kompleet niet. Nadat de nodige inkopen zijn gedaan, keren we terug naar het hotel. We hebben nog tijd voor het avondeten en kunnen Nico nog overtuigen van nog een ijsje met ons te gaan eten. We willen een vergelijkende studie doen tussen de verschillende ijsjeszaken, maar we keren toch maar terug naar de vertrouwde. Nico gaat niet mee eten (hij moet nog werken) en als we buitenkomen, staan er weer een aantal verkopers met hun waren voor de deur. Hier vind ik een mooie ring en zo wordt de jaarlijkse traditie voortgezet.
De volgende morgen vertrekken we naar Guyaquil. De laatste stop vóór de eilanden. Extreem vroeg gaan we niet weg, maar het giet water. Dus het is niet zo erg om verder te reizen. Wel spijtig dat we zo weinig van de stad hebben kunnen zien door de omstandigheden. Aan de verhalen van de anderen moet het echt de moeite zijn.
Het is 5 uur tot Guyaquil en we gaan van 4.150m helemaal naar zeeniveau. Wordt een barre tocht voor de oren 🙂 Op een bepaald ogenblik gaan we gewoon door de wolken verder naar beneden. Daar komen we in een heel andere wereld terecht dan waar de afgelopen weken hebben gezeten. Hier wordt het drukkend warm, alleen maar velden (rijst, bananen, cacao) Iets voorbij de middag komen we aan in ons hotel. Dat niet mooi gelegen op een rustig plaatsje, maar gewoon knal naast een 4 baans snelweg en op 500m vogelvlucht of zo van de luchthaven. Hier kan je ervaren wat de mensen ervaren in Zaventem. Maar er is airco in de kamer en dat is ook wel welkom. Vermits het al een tijdje geleden is dat we ontbeten hebben, trekken we de stad in. Umberto zet ons af bij het leguanenpark in de stad. Heel grappig om te zien. Het is begonnen met 2 leguanen in het park en nu zitten ze er met een hele kolonie. Gewoon in de bomen, over het pad, in het gras. Ze komen blijkbaar niet meer uit het park uit. Vandaar lopen we door naar de Bolivar( een soort dijk aan de rivier.) Hier gaan we een hapje eten. Omdat het al redelijk laat in de middag is en we alweer snel moeten avondeten, wordt het een MC Donalds. Ook eens iets anders, alhoewel is weer pollo 🙂
Na de MC Pollo slenteren we de Bolivar af. Hier en daar de nodige fotostops,dan nog eens een terrasje.We moeten onze tijd vullen, want Umberto pikt ons pas op om 19u om te gaan eten. We hebben nog tijd om de 444 trappen te beklimmen van de Pena wijk. Gekleurde huisjes, de trappen omringd door allerlei barretjes, restaurants en discotheken. Was misschien wel leuk geweest om hier wat vroeger toe te komen. Maar goed, we klimmen tot boven en hebben daar een mooi zicht over de Bolivar, de stad en het vliegveld. Dit ligt, evenals in Quito, gewoon midden in de stad. Dat is ook duidelijk te merken in het hotel. Stipt op tijd pikt Umberto ons op om naar het restaurant te gaan. Het is zijn laatste avond met ons en het wordt iets chiquer als de andere avonden. Nu ja, dat zou het moeten zijn. Buiten dat de prijs hoger lag dan de voorbije avonden, vind ik het niet specialer of beter. Nadien drinken we nog iets in het hotel en hebben we nog een geschenkje voor Umberto. Het was een geweldige chauffeur waar je nooit bang hoefde te zijn, ondanks de soms redelijk slechte en smalle wegen. We zullen hem zeker missen de laatste dagen (na de eilanden). Dan nog snel de rugzak inpakken en dan bedje in. Morgen grote dag: Vertrekken we eindelijk naar de Galápagos Eilanden!!
Mijke's reizen 