In Pokhara hebben niet zo veel te doen. Het regent water met bakken. Er zijn dus geen bergen te zien. ’s Avonds gaan we samen eten, maar onze oren zijn blijkbaar niet meer wat ze moeten zijn. Iedereen zit in de Moondance en wij zitten in de Moonlight. Het eten is daar niet slecht, maar we zitten daar helemaal alleen met 5 obers rond ons. Op je gemak eten is er niet echt bij. 10 paar ogen in uw rug. ’s Avonds blijft mijn voet maar zwellen, ondanks het warm badje met zout van de hotelmanager. We kunnen nu niet meer terecht bij de dokter, maar we gaan morgenvroeg als eerste. Blijkbaar moeten we naar het hospitaal en niet naar de privé kliniek. Laat de dokters eerst werken in de privekliniek tot 10u en dan pas naar het hospitaal komen. Dus we hebben daar toch beetje moeten wachten. 2 euro voor het ticketje om de dokter te zien. En na een dik uur en half wachten komen ze ons dan toch halen. Met 2 patienten en 2 dokters aan 1 tafel. Het is eens wat anders. Na 10 minuten zijn we weer buiten met een voorschrift voor medicijnen. Nog 0.60euro voor de medicijnen (in krantenpapier verpakte zakjes). Het duurst is de taxi met zijn 5 euro. Ik denk niet dat ik voor dit bedrag de reisverzekering ga inroepen. De rest van de namiddag vullen we met shoppen. De missie voor het nepalese voetbaltruitje wordt opgelost.

De volgende dag is het onze laatste reisdag. We hebben een lange tocht voor de boeg naar Kathmandu.Het is wederom druilweer en het water valt alweer uit de hemel. Ongeveer in de helft van de trip houden we halt voor onze actieve inspanning van de dag. We gaan raften. Het giet nog steeds, maar we vertrekken toch. Het is leuk en ondanks de regen niet koud. De omgeving is wederom uniek. Dit maakt veel goed, want zwaar raften wordt het niet. We hebben natuurlijk onze ervaring aan de Vic Falls. Is een beetje een luxeprobleem Na een dikke 2 uur komen we aan bij de lunchplek waar de anderen ons staan op te wachten. Een lekkere lunch achter de kiezen steken en dan kunnen we verder richting Kathmandu. Het is slingeren door de bergen, dus we komen pas vrij laat aan in het hotel. We zijn allemaal moe gezeten, en het is tijd voor een lekker avondmaal. En dat is er zeker te vinden in Kathmandu. Moe maar voldaan kruipen we in ons bed.

De voorlaatste dag is nog een excursie dag. Esther heeft via een website het adres van een weeshuis dat gerund wordt door een Nederlander. Zij hebben via het school geld ingezameld en dat wil ze graag afgeven. Vermits er een interesse is van de hele groep voor het project, wordt het bezoek bijgevoegd aan de excursie.

De eerste stop van de dag is het kindertehuis. Dat ligt een eindje buiten de stad en de weg is niet al te best. We moeten door een heel klein stadje waar volgens mij nog nooit een toerist is geweest. Aangekomen bij het tehuis ontmoeten we Rene Velthuis, de bezieler van dit project. Voorlopig zitten ze nog in het oude huis, maar aan de overkant van de straat staat de nieuwbouw. Die zou over een 2 maanden moeten af zijn. Op de onderste verdieping is de leefruimte en de keuken, alsook plaats voor opvang van 18 gehandicapte kinderen. Boven is ook nog eens plaats voor 18 kinderen. Alle kinderen zitten nu op school in het het nabije dorpje. Voor kinderen uit de jungle en kinderen met een leerachterstand hebben ze al een schooltje gebouwd naast het nieuwbouwproject. De allerkleinsten hebben net slaapuurtje en liggen allemaal mooi naast elkaar te slapen. Daarnaast zijn er nog 2 andere klasjes. Ze krijgen thee in de morgen en ’s middags lunch. Op de eerste verdieping zijn de slaapzalen voorzien als ook een computerklas en een naai atelier. Zo proberen ze de kinderen toch nog een goeie opleiding mee te geven. Alles is stevig aan de muur vastgemaakt, want er wordt een aardbeving verwacht. Blijkbaar loopt er één of andere breuklijn knol door het project. Naast de opleidingsvoorzieningen, zijn er ook voorzieningen aangelegd voor het zelf opwekken van energie, brandstof en levensmiddelen. Zo zal er gekookt worden op zonne-energie en is er een heel waterzuiveringsinstallatie gepland en installaties om biogassen te produceren. Alles draait om liefdadigheid. Neem zeker eens een kijken op http://www.stichting-veldwerk.org. Het is een geslaagde morgen!!!

We rijden terug naar de stad voor het volgende stuk van het programma: de Stoepa van Bodnath. Dit is de grootste stoepa van Nepal voor het boedhisme. Rond de stoepa staat een muur gebouwd met allemaal gebedsmolens in. Door het ronddraaien van die gebedsmolens geloven de gelovigen dat hun gebeden de kosmos in geslingerd worden. Boven op de stoepa staan aan de 4 zijden de alziende ogen van Boedha. Het ene oog ziet al het kwaad, het andere al het goede. Tussen de 2 ogen is het 3de oog. Dat staat voor het oog van Boedha om in zich zelf te kijken. De neus is in de vorm van een vraagteken. Dat is dan weer het nepalees teken voor éénheid. Op een terras met zicht op de stoepa nemen we de lunch. Nu ja, lunch. Het is ondertussen al half 3. Door een hoop kleine straatjes lopen we door naar Pashupatinath. Het is een tempel gelegen aan het water waar ook crematies verricht worden zoals in Varanesi. Op het moment dat we toekomen, ligt er net een lijk te baden in de rivier. Enkel de voeten liggen in de rivier, de rest ligt op het land. Met allerlei bloemenkransen en versieringen nemen ze afscheid. 2 vrouwen komen ook afscheid nemen. Hun verdriet snijdt door merg en been. Na de wassing wordt het opgebaard op 1 van de voorbestemde plaatsen. De laatste rituelen worden uitgevoerd door de oudste zoon en dan wordt er overgegaan tot het aansteken van het vuur. Het as wordt nadien nog in de rivier gegooid voor het vrijlaten van de ziel. De oudste zoon brengt dan 30 dagen door in het complex in een lang wit gewaad. Tijdens deze periode mag hij niemand aanraken. Wanneer dit toch gebeurt, begint de 30 dagen opnieuw te lopen. Na een jaar komt de familie weer samen bij de gedenkplaats. Dit is het einde van een lange dag met behoorlijk veel indrukken. Met het busje rijden we terug naar het hotel. De hoop voor warm water is al weer snel vervlogen. Nog even iets gaan eten en dan is het weer tijd om onder de wol te kruipen.

 De laatste dag staan we toch nog een keer vroeg op. Samen met Yvon gaan we naar de Monkey tempel. Nog een poging voor een warme douche, maar helaas!!

De Monkey temple ligt nog een aardig stukje wandelen buiten de Thamel. Beneden aangekomen staat er een muur van trappen voor me. 365 welgeteld. Voor de 365 dagen van het jaar. Ik zie Liesbet en Yvon boven wel. Het lkt me toch vrij aardig om even snel als hen boven te geraken. Boven moet ik wel een fles water kopen want heb nu wel dorst. Van hierboven heb je een heel mooi zicht over Kathmandu. We lopen door het complex in gezelschap van 3 jongetjes. Eentje weet van elk land de hoofdstad. Wanneer yvon ze geld wil geven, wordt ze door de jongetjes zelf op de vingers getikt. ‘Je mag geen geld geven aan kinderen’ We besluiten ze dan te trakteren op een ontbijt bij de German Backery. Dat vinden ze wel prima. Onderweg naar beneden koopt Liesbet nog het nationale spel van Nepal. Iets tussen mens erger je niet en schaken. We lopen een alternatieve route terug en plots komen we de Via Via tegen. Daar meoten we toch een traditie verder zetten. Zijn er ook iets gaan drinken in Copan (Honduras)

Esther en Wim hadden dezelfde plaats uitgekozen voor het ontbijt. De jongetjes genieten van hun ontbijt met hun fanta. Yvon moet nog naar het kantoor van Koning Aap en dus spreken we om 13.30u af in de Via Via. Wij gaan ondertussen shoppen. Het cadeautje voor Yvon wordt geregeld door Esther. Wanneer we vertrekken komen we ook nog de familie tegen en zij hebben een tasje gekocht. Dus dat is allemaal al geregeld. We nemen de weg terug richting Via Via. Ik scoor onderweg nog wat beeldjes en eindelijk een mooie ring. Wanneer we een papierwinkel tegekomen, zie ik een mooi boek. Ik heb al direct een heel idee van hoe het moet worden, dus we besluiten binnen te gaan. Daar valt mijn oog fotokadertjes onder elkaar. Als we nu de foto’s van Yvon en de olifant kunnen laten afdrukken en dan in zijn lijst zou wel de max zijn. Ze is immers zot van de foto’s en vraagt iedere keer om ze nog eens te zien. Zelfs de jongetjes van de Monkey Temple kregen ze te zien. We zijn onmiddellijk te vinden voor het idee, nu alleen nog uitvoeren. Na wat omzwervingen komen we bij een fotowinkel met een professionele installatie. Deze kent er iets van en op 5 minuten zijn de foto’s besteld. Nu terug naar de papierwinkel voor een fotokader. Onderweg proberen we er al een paar, maar ééntje met 4 kaders onder elkaar is niet te vinden. Wanneer we terug in de winkel van het idee te zijn, is de dame zo vriendelijk van er ééntje met 4 te maken. Nog nooit zo’n vriendelijk en behulpzaam volk tegengekomen als de Nepalezen. Ongelooflijk, je zou het hier niet moeten vragen. Om 13.30u zijn we in de Via Via. Na een lekkere croque gaan we verder. We moeten toevallig de andere kant op dan Yvon. We doen nog eerst een terrasje voordat we alles kunnen gaan ophalen. Hier proberen we het spelletje van deze morgen uit. We geraken er niet aan uit, en weer zijn de mensen zo vriendelijk om het ons uit te leggen. Eerst alle onderdeeltjes van het cadeau ophalen en op weg naar het hotel nog een paar soeveniers voor ons zelf scoren. Op de kamer pakken we de kader zo in dat het niet direct te zien is wat het is.We schudden ook nog snel een gedichtje uit de mouw om er bij te steken. Op 19u vertrekken we met de riksja voor het laatste avondmaal op Nepalese bodem. Het is een prachtige locatie. De prijzen zijn wel een stuk hoger dan we deze vakantie al gewoon geweest zijn. Maar als je omrekent is het nog steeds niet duur. Kees speecht, Ester heeft vlaggetjes mee voor Yvon haar verjaardag en wij hebben natuurlijk de kader. Ze pakt het uit en dnkt dat het een boek is. Haar frank valt niet meteen. Maar als ze het tegoei uitpakt, volgt de bekende schaterlach. Ze vindt het geweldig, oef!!! Het wordt de perfecte afsluiter van een heel leuke dag en een geweldige en uniek vakantie. Weeral!!!!! Dan nog te voet naar huis en moe maar voldaan kruipen we ons bed in.

25 augustus

Olifanten en neushoorns

’s Avonds zijn we nog even naar de zonsondergang gaan kijken aan de rivier en dan is het weer tijd om op een plank te gaan slapen.

Om 5.30u loopt de wekker af voor een 2 dagen durende programma. Vanmorgen gaan we met een uitgeholde boomstam de rivier af en dan te voet de jungle door op zoek naar beesten. Buiten een paar vogels zien we niet veel. We worden wel omsingeld door insecten en hoog riet en jungle. Niet echt mijn ding, na vorig jaar.

Dan is het tijd voor de elephant wash. De olifanten komen dan zich waasen in de rivier en je kan dan helpen. uiteindelijk lijkt het meer op een olifanten rodeo. Yvon, Christine en Liesbet wagen hun kans. Het is grappig om het af te zien en ben blij dat ik toch niet meedoe. Liesbet wordt zelfs over de olifant gekataputeerd. Dan terug naar de lodge voor de lunch. Na de lunch even rust en dan naar de olifanten, op zoek naar neushoorns. Op de rug van een olifant gaan we dus op zoek naar neushoorns. En we zijn nog geen paar minuten weg of de eersten zijn al daar. Vermits ze gewend zijn aan olifanten komen we behoorlijk.dichtbij. Nog dichter als vorig jaar. Heel mooi om te zien. Verder zien we nog wat herten en vogels. Spijtig genoeg zien we de tijger niet. Opnieuw naar de rivier voor de zonsondergang en dan naar het avond eten.

Dan deze morgen zijn we naar het Elephant Breading Center geweest. Hier allemaal kleine olifantjes. Hoe schattig allemaal. Je zou ze zo in je rugzak steken.

Vervolgens de rit naar Pokahara. Al bij al nog zeer snel. Door een gewelig landschap, enkel een dikke voet er boven op. Er hebben me weer beesten te pakken gekregen en een paar beten achtergelaten op mijn linkervoet. Hier geraak ik dus niet meer mee in mijn slippers. Seffens op zoek naar een apotheek. En dan zijn we weer klaar om te eten.

Voila, dat was weer het relaas van een drukke maar zeeer leuke week. OVermorgen gaan we raften op weg naar Kathmandu. En dan zit de reis er weer bijna op.

Misschien nog tot dewe week, anders is het vervolg voor als ik thuis ben. Met de fotos uiteraard.